Void Colors

Love

Mellifluous

Clan

Rainbow

Denouement

Train

Fire

Sun

Enlightenment

Drops

Creature

Bleeding

Advertisements

ബാക്കിയാകുന്ന ചിരി

പ്രിയ സുഹൃത്തേ,

കഥകൾക്ക് ഒരിക്കലും പഞ്ഞം ഇല്ല എന്നത് ശരിയാണ്, പക്ഷേ ഓർമയിൽ ആദ്യം തെളിയുന്ന കഥകൾ കൂടുതൽ വിഷമം ഉള്ളതാണ്, അത് എപ്പോഴും അങ്ങനെ ആയിരിക്കും.

ഒരിക്കല് ഒരു പരീക്ഷ എഴുതാൻ ഞാൻ ചെന്നൈയില് പോയി. പരീക്ഷയ്ക്ക് സെന്റർ കേരളത്തിൽ പലയിടത്തും ഉണ്ടെങ്കിലും, പരിചിതമല്ലാത്ത നഗരത്തിൽ തന്നെ പോയി എഴുതണം എന്ന ഒരാഗ്രഹത്തിന്റെ പേരിൽ, ഒരു വാശിയുടെ പേരിൽ, ഞാൻ ചെന്നൈ വെച്ച് പിടിയ്ക്കാൻ ഉറച്ചു. ഒരു വൈകുന്നേരം 5.30 മണിക്ക് ഞാൻ യാത്ര തുടങ്ങണം, ചെന്നൈ നഗരം ലക്ഷ്യമാക്കി. അന്ന് 4 മണി ആയി കാണും ഞാനും എന്റെ ജ്യേഷ്ഠ സ്ഥാന ത്തുള്ള ജോൺ അലക്സാണ്ടർ എന്ന ജോൺ ചേട്ടനും കൂടി ഓഫീസിന് പുറകിലുള്ള ചെറിയ നടവഴി താണ്ടി അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോയി. എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, എന്റെ മണ്ടത്തരങ്ങൾ, എന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ, ചേട്ടന്റെ ചുണ്ട് വലിഞ്ഞുള്ള കണ്ണ് പാതിയായുള്ള വലിയ ചിരി ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ മേമ്പൊടി ആയി ഉണ്ട്. രണ്ടു സിഗരറ്റ് വാങ്ങി, പതിയെ വലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു. ജീവന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും അറിവിനെ കുറിച്ച് ഐഡന്റിറ്റി യെ കുറിച്ച്, ആത്മബോധത്തിന്റെ ആഴങ്ങളെ കുറിച്ച് അങ്ങനെ കരയ്ക്കും കടലിനും ആകാശത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. 4.45 ആയി ഞങ്ങൾ പുറകിലെ പ്രധാന റോഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പിന്നെ ഒരു യൂബർ ടാക്സി വിളിച്ചു, ഞങ്ങൽ സംസാരം തുടർന്ന്, ഡോക്കർ, ലിനക്സ് അങ്ങനെ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ തമ്പാനൂർ റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ എത്തി എന്ന് തോന്നി, പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും 5.15 ആയി കഴിഞ്ഞു. ബസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോകേണ്ട ചേട്ടൻ, എന്നെ യാത്ര അയക്കാൻ സ്റ്റേഷനിൽ ഉള്ളിലേക്ക് വന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ വീട്ടുകാര് എത്തിയിട്ടില്ല, ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ അകപെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ജോൺ ചേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും പ്ലാറ്റ്ഫോം ഒക്കെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ജോൺ ചേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു “നിനക്ക് അറിയല്ലോ എങ്ങനെ എഴുതണം എന്ന്, നന്നായി എഴുതണം എന്ന് പറയേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ”
എന്നെ യാത്രയാക്കി ജോൺ ചേട്ടൻ, പുള്ളിയുടെ സ്ഥിരം യാത്രയുടെ പുറകെ പോയി, പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ ആരായിരുന്നു ചേട്ടന് എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ “ഞാൻ ആരെയും യാത്ര അയക്കാൻ റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ കയറിയിട്ടില്ല, നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്, ഞാൻ ആദ്യമായി, പരീക്ഷ ജയിക്കണം, ജയിക്കും, എനിക്ക് അറിയാം” സ്നേഹം അങ്ങനെ ഒക്കെയാണ്, മനുഷ്യൻ അങ്ങനെ ഒക്കെയാണ്, അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിലും, ജോൺ ചേട്ടൻ അങ്ങനെ ആണ്. ഞാൻ പതിയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആലോചിച്ചു, ഒന്ന് പറയണ്ടെ എനിക്കും നിങ്ങള് എന്റെ ചേട്ടനെ പോലെ ആണെന്ന്. പക്ഷേ എനിക്ക് പറ്റിയില്ല, അന്ന് സ്വകാര്യമായി ചിരിക്കാനും കണ്ണ് നിറയ്ക്കാനും മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ചേട്ടൻ തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ചിരിയിൽ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു, ആ കാഴ്ച എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും.

നടന്നു പോയി ചേട്ടൻ. ഞാൻ നടന്നു കയറി നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന എന്റെ ട്രെയിനിലെ എന്റെ ബോഗിയിൽ.
എടുക്കുന്നതിന് തൊട്ടു മുൻപുള്ള ഒരു ആടിയുലച്ചിൽ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ തയാറെടുത്തു, അച്ഛനും അമ്മയും അപ്പോഴാണ് എത്തിയത്, അവർ എനിക്ക് അല്പം ഉപദേശവും, ധൈര്യവും, ഒരുപാട് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും തന്നു.ഈ പരീക്ഷ എത്ര പ്രധാനം ആണെന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചു, ആശയങ്ങളെ ക്രോഡീകരിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ കനം കുറച്ച് എഴുതൂ എന്ന് അവർ ഓർമിപ്പിച്ചു. കാരണം ഇത്തരം സർക്കാർ പരീക്ഷകൾക്ക് ചില അപ്രഖ്യാപിത അലിഖിത രീതികളുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് അവർ. ഞാൻ പക്ഷേ അധികം അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് സംസാരിച്ചില്ല. കുറെ നേരം മുൻപ് ജോൺ ചേട്ടനോട് ഒപ്പം നിന്ന് വലിച്ച സിഗരറ്റ് മണം അമ്മയ്ക്ക് കിട്ടാൻ പാടില്ല, കിട്ടിയാൽ തീർന്നു. അമ്മ എന്നും അമ്മ തന്നെ ആണല്ലോ.
ട്രെയിൻ പതിയെ നീങ്ങി തുടങ്ങി. ചെന്നൈ മഹാനഗരം ഇനി 16 മണിക്കൂർ അപ്പുറം, ഒരു ദിവസം പോലുമില്ല.
മനസ്സ് അപ്പോ പതിയെ ജോൺ ചേട്ടനെ, അച്ഛനെ അമ്മയെ, വിട്ടു എന്നോട് ഒപ്പം മാത്രമായി നിന്നു.
പിന്നീട് ഞാൻ ആ പരീക്ഷയിൽ തോറ്റു, പക്ഷേ യാത്ര, റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ, അച്ഛൻ, അമ്മ, സിഗരറ്റ്, അങ്ങനെ എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്. പിന്നെ തീരാ വേദനയായി ജോൺ ചേട്ടനും, പിന്നീട് 2 മാസം കൂടിയേ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ജോൺ ചേട്ടൻ ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.

As it is

Once there was a painter. He was famous, cryptic, crude but a master with brush. He would simply slide his brush, glance over the canvas, and when he moves aside to present us, the canvas with a glaring smile, we would look at the painting with a deep sense of understanding, not in awe, as it is just as passive as our life, we begin to understand those beautiful equations, we understand what Dirac could see.
Then we would walk away with eyes full of tears, we would begin to see the sea of probability around us, we would see the world as it is and as it should be or as we wish it to be.
We would look up to the artist and would see the man ,with a desperate tears, had cut his veins and would beg forgiveness for he says that we are all dead.

Finally free

To set myself free, stepped into the cage,

Stripped myself open, cut myself open,

Eyes gouged away, arms chopped away,

Flush peeled away, bones broken down,

Am I this or that,

Oh Finally,

Whatever I am , I am more, I am you and we.

Flew away with the wind, whoever he was,

Set free into wind he was.

‘Poomaram’ – The seeds of spring.

The tears were not a reflection of mere sadness rather it was the zenith of a feeling, a feeling that would gradually erode the individualist inside us, the teary eyes will look at everyone and everything differently- with a more tender and soft gaze of affection and affinity rather than with the scepticism and cynicism of millennials.

I took my bag, wrapped it around my shoulder and travelled to all the dark corners of my mind without fear or anxiety. Now I had a lamp, a glorious fire ball capable of bringing forth the power of thought to any deep and shallow dark sinister part of my inner world. I derived that fire from ‘Poomaram’.

It is a Malayalam film that I watched recently. It entrenches us in one of the most fundamental, yet most rewarding product of civilisation – Art. Yet when the curtain falls, our mind is filled with an unspeakable joy, an unfillable void, and you understand why there is something called art. We flawlessly reach a vehement understanding about humanity, the emotional catapult that film brings in derives its strength from the same higher pursuits of a human being – the sense of being and life itself.
Poomaram is an intriguing journey of different colleges (prominently two colleges) to champion the University art festival. The film starts with a sculptor explaining to his kid about art- traditions, innovation and understanding. The ripples of the scene just reflects along in the entire film. The director slowly engulfs our mind in the meticulous planning and effort of students to claim the coveted championship. There are rousing speeches, but the exquisite emotional heft the characters lend to these moments magnetically pulls us into the film. There is no fourth wall, the film is the fourth wall. As a painter slowly unwravels his painting with broad strokes and simple lines, as the legato and staccato unwinds around these characters, we seem to forget the primitive nature of the films we are used to. We are driven to a meditative trance, often facilitated by poems, songs and visuals right out of an artist’s canvas. We close our eyes, let the film plant it’s seeds in our mind.
The honesty of the characters in certain scenes, the ease of portrayal would render us speechless. The tears that filled up my mind and eyes never dried up during the entire course of film. The tears were not a reflection of mere sadness rather it was the zenith of a feeling, a feeling that would gradually erode the individualist inside us, the teary eyes will look at everyone and everything differently- with a more tender and soft gaze of affection and affinity rather than with the scepticism and cynicism of millennials.
As the final moments draw close, we open our mind to welcome a more deeper and philosophical understanding of ourself- humanity. We might stop the marathon to prove the survival of fittest. We might even stop waging wars among ourselves, We might join hands, light candles and pray for a better us, a better me,a better you, a better world and then a smile visits the corners of our lips- we understand the meaning of title of movie- Poomaram.