Going to sleep

I would switch off the light, slowly crawled into my bed. Under the thick bed sheet, i would slowly disappear. I would unlock my phone, go to default music application, start music playback. I would close my eyes, gradually drifted into sleep, transcended into sleep. I would dream, i would dream and i would dream.
He never woke up, he never opened his eyes. He peed on his bed, he drooled, teared up, smiled, but he never woke up. I looked at him.

Advertisements

മണ്ണിൻ കട്ടയും ഇലയും

ഞാൻ എന്ന മനുഷ്യൻ, ബോധം, ഭാവം – ഇലകൾ കൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന മണ്ണിൻ പിണ്ഡം പോലെയാണ്. ഭാരമുണ്ടെന്ന് നടിക്കിലും, അലസമായ കാറ്റിനും മഴയ്ക്കും നുള്ളാനുള്ള ഉൾക്കാതം ഇല്ലാതെ, ഉടയാതെ ഉലയാതെ അസ്തിത്വം തെളിയിക്കാൻ, അല്പ ദേഹിയായി അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു. മഴയെ പേടിച്ച ഞാൻ,കാറ്റിനെ പേടിച്ച അവൾ. ഇരുകരങ്ങളിൽ ഉരുക്കു പോലെ അമർന്നത് സ്വയം സംരക്ഷിച്ചു പിടിക്കാൻ. പിന്നെ മണ്ണിൻ്റെ ഗന്ധം കുറഞ്ഞു, ഭയം മലിനമാക്കിയ ചിന്താദേങ്ങളിൽ സ്വയം ഉലഞ്ഞു. തെളിനീരു പോലെയവൾ എന്നെ കാത്തു രക്ഷിച്ചു പോന്നു. അസ്തിത്വം മഴയെക്കാൾ നോവായി മാറി.
പിന്നെ പിന്നെ ഒരു മഴയിൽ അലിഞ്ഞു തീരാൻ കാത്തിരുന്നവൻ. ഇടവപ്പാതിയും തുലാവർഷവും വന്നില്ലാ, ഋതുഭേദങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കൊഴിഞ്ഞുപോയി, എൻ്റെ വ്യസനം കണ്ടു എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ച എൻ്റെ മഞ്ഞ പുതപ്പണിഞ്ഞ ഇല മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു.കണ്ണീരണിഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു, പിന്നെ ഇരുവരും വാരിപ്പുണർന്നു. അവളുടെ കണ്ണുനീരിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തി, ഞാൻ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി – ഞാൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് ശൂന്യതയിലേക്കാണ് എന്ന്. അവളുടെ കണ്ണീരു … ഞാൻ … എനിക്ക് കാവലായ ഇല കരിഞ്ഞു ,ഒരു മണ്ണിൻ കട്ട അലിഞ്ഞു . ഏതോ ഒരു ഇല, ഏതോ ഒരു മണ്ണിൻ കട്ട . കാലം ഒളിവിൽ പാർപ്പിച്ച മഴയും കാറ്റും ചീറിപ്പാഞ്ഞു വന്നു. ഒരു കഥ പിറന്നു.

ഞാണ്

മക്കളുടെ പൊടിപ്പിച്ച ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി ഓർമ്മകളുടെ ആർദ്രതയിൽ മൂകമായൊരമ്മയെപ്പോലെ

അസാധാരണമായ ദിവസം. പ്രകൃതി മൂകയാണ്, ശാന്തയാണ്. മക്കളുടെ പൊടിപ്പിച്ച ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി ഓർമ്മകളുടെ ആർദ്രതയിൽ മൂകമായൊരമ്മയെപ്പോലെ. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ഇരുട്ട് പടർന്നിരിക്കുന്നു. എവിടെയോ ശുദ്ധജലത്തിൽ തുള്ളി മഷി വീണു. അനാദിമധ്യാന്തം നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു വരയിൽ സൂക്ഷ്മമായ വളവ് വീണു. ആറോഡിൽ ഒരു കാർ ശാന്തമായി കടത്ത പോകുന്നു. പക്ഷേ അതിൻ്റെ തേരാളി …എന്തോ ഒന്ന് അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു മൂളൽ, ഒരു തരിപ്പ്, അശാന്തിയുടെ അപര സ്വരങ്ങൾ, വയലിൻ്റെ നാലാമത്തെ സ്വരസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒടുങ്ങാത്ത വായനപോലെ. വണ്ടിയുടെ സ്റ്റീയറിങ്ങ് അമർത്തി പിടിച്ചു, അവൻ ആ പതിഞ്ഞ ചടുലതാളത്തെ അടക്കി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു, അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നിൽ സീറ്റിൽ നിന്ന് അവിരാമം തുടരുന്ന കലപില സംസാരത്തിൻ്റെ അസ്വസ്തതയുടെ പുതപ്പിൻ ചുവട്ടിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടാൻ വൃഥാ ശ്രമിച്ചു. .ചരടു പൊട്ടി അകന്നു പോകുന്ന ബോധ മനസ്സിൻ്റെ നിയന്ത്രണം തിരികെപ്പിടിക്കാൻ അയാൾ പെടാപ്പാടുപെട്ടു. ആ കാറിൻ്റെ പിൻസീറ്റിൽ അച്ഛനും അമ്മയും മകളും അടങ്ങുന്ന ചെറുകുടുംബം അവരുടെ ദൈനംദിന വേഷങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തു പോന്നു. ” അയ്യോ! നിനക്ക് വല്ലായ്മ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ വല്ലോ റൂം എടുക്കാം.” അമ്മ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് വയ്യാ … നമുക്ക് തിരിച്ചു പോവാ ” മകള് തൻ്റെ ഇഗിതം പ്രകടമാക്കി. “നിനക്കെന്നാടി ,ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ വയ്യ…യാത്ര ചെയ്യാൻ വയ്യ… ഈ പ്രായം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞാ ഞങ്ങളും ഇവിടെ വരെ എത്തിയെ ” അച്ഛൻ പ്രതികരിച്ചു. ” പോ …” അമ്മ പറഞ്ഞു തീരും മുൻപ് വണ്ടി പൊടുന്നനെ നിന്നു. “എന്തു പറ്റി ?” ഡ്രൈവറോട് മകള് ചോദിച്ചു.
ഡ്രൈവർ തല തിരിച്ചു, അയാളുടെ രൂപം കണ്ട്, അച്ഛൻ നിലവിളിച്ചു, അമ്മ മകളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.അയാളുടെ സർവ്വ ദ്വാരങ്ങളിൽ നിന്നും ചോര അണമുറിയാതെ ഒഴുകുന്നു.
“ദൈവം വന്നു … ദൈവം വന്നു…. ദൈവം വന്നു ”
അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിസ്സീമമായ ആനന്ദം, അയാൾ ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു. അച്ഛൻ എന്തോ ചോദിക്കാൻ ആഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം ആ ഡ്രൈവർ ആയിരം ചെറു മാംസ കഷ്ണങ്ങളായി ചിന്നി ചിതറി, എല്ലാവരേയും ചോരയിൽ കുളിപ്പിച്ച് അയാൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അതിനപ്പുറം ഒരു കൂട്ട നിലവിളി മാത്രം ഒപ്പം വായിൽ പോയ മാംസവും ചോരയും ഛർദിക്കാനുള്ള ശരീരങ്ങളുടെ ശ്രമം.ഗോപ്യമായി മകള് മാത്രം പുഞ്ചിരി തൂകി.

നിമിഷം

ഈ നിമിഷത്തിൻ്റെ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് ഇന്നലെകളുടെ സുഗന്ധം പരത്തുന്ന ഓർമ്മകളുടെ ഉദ്യാനത്തിൻ്റെ നടുവിൽ, ഏകാകിയായി, ഞാൻ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ട് .ആ കാത്തിരിപ്പിന് അങ്ങേയറ്റം അണമുറിയാതെ ഒഴുകുന്ന സ്നേഹസാഗരത്തിൻ്റെ ഇരമ്പൽ എൻ്റെ വദനസദസ്സിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയുടെ വേഷം അണിഞ്ഞു നിറഞ്ഞു നിന്നു. ആ നിർവൃതിയുടെ പരകോടിയിൽ അനിതരസാധാരണമായ ഒരു സുഖ പരവശ്യത എന്നെ പിടികൂടി. അനന്തതയിൽ നിന്ന് ഞാൻ കടഞ്ഞെടുക്കാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന അനഘമായ സൗന്ദര്യശില്പങ്ങൾ ഏതിനും, ഒരു വ്യക്തിയുടെ, മാത്രം സാദൃശ്യമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ . ആ ബോധത്തിൻ്റെ നിറവിൽ ,ആ തിരിച്ചറിവിൽ, ഞാൻ ഉയർന്ന് നിന്ന് , നിവർന്ന് നിന്ന്, വിഹായസ്സിൽ വെട്ടിതിളങ്ങുന്ന ദിനകരനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. കണ്ണുകൾ അടച്ചു, ഞാൻ എൻ്റെ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ സ്പന്ദനത്തെ മനസ്സുകൊണ്ട് തൊട്ടറിഞ്ഞു . ഞാൻ എന്ന ബോധം കരിയിലകളുടെ ഇടയിലേക്ക് മെല്ലെ ഇഴുകിച്ചേർന്നു. ഈ നിമിഷം ഇതാ കൊഴിഞ്ഞു പോയി. മന്ദമാരുതൻ വരവറിയിക്കുന്നു… ഈ നിമിഷം എന്നേ കൊഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു.