കേൾക്കാതെ പോകുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ

വളരെ മടിയോടെ കറങ്ങുന്ന ഫാനിന് ചോട്ടിൽ, പ്രപഞ്ചം അതിനെ അറിയുകയാണ്.

” ഇൗ ജീവന്റെ അർത്ഥം എന്ത് കോപ്പാണ്?”

 “ഒന്നുകിൽ നീ അത് എടുത്തു അടിക്ക്, അല്ലേൽ പോയി ചാവ്” 

“അതാണോ ജീവന്റെ അർത്ഥം”

“ആ.. അതാണ്.. ഇപ്പൊ”

“ഞാൻ ഇന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ട്. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ മറ്റൊരു സ്വപ്നം കണ്ട്”

“ഡാ ഇന്റെല്ലക്ടുവൽ അവല്ലെ, അല്ലെങ്കിൽ ആയിക്കോ, പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒണ്ടാക്കല്ലേ.. എടുത്തു അടി, നിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു അടിക്കാൻ ..വേണ്ടാന്നു വിചാരിച്ചത് ഇതൊക്കെ കൊണ്ടു ആണ്.”

“ഇന്നലെ ഞാൻ നാളെ സ്വപ്നം കണ്ടായിരുന്നു, അത് സ്വപ്നം ആണോ, അതോ ഇന്ന് തന്നെ ആണോ?”

“ഡാ മയിരെ, മതി,.. മതിയാക്കി..ഞാൻ പോകുവാണ്..”

അവൻ അവന്റെ ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി, പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു തുറന്ന്, പോകാൻ നേരം കൂട്ടുകാരനെ  ദൃഷ്ടി കൊണ്ട് ദേഷ്യം അറിയിച്ചു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയ അയാൾ താൻ കുടിച്ച് വറ്റിച്ച ഗ്ലാസ്സിലേക്കു ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു, എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടു അയാൾ മറ്റവനെ നോക്കി.

ഗദ്ഗദത്തോടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മറ്റവൻ ചോദിച്ചു,

“ഡാ എവിടെയോ ഒരു തരിപ്പ് , ഒരിക്കലും അറ്റം കാണാത്ത, ഒരിക്കലും ഒഴുകി തീരാത്ത ഒരു വിയർപ്പു തുള്ളി പോലെ.. ഞാൻ ആരാടാ?. ഞാൻ മരിച്ചോ?..ഞാൻ എന്നത്?.. ഡാ..?”

പക്ഷേ അത് കേൾക്കാൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകലും രാത്രിയും വേർതിരിച്ച് അറിയാൻ അവസരം നൽകാത്ത ആ റൂമിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ആ മേശയ്ക്കു മുൻപിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കസേരയും  പിന്നെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മനുഷ്യനും. അയാളുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ ശബ്ദികുന്നുണ്ട്. 

പ്രപഞ്ചം വിളിക്കുന്നത് ആണ്. അയാൾ അതു അറിഞ്ഞു കാണില്ല.

Advertisements

മാറ്റൊലി.

നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാം എന്ന് കരുതട്ടെ. എവിടെയോ എനിക്ക് വേണ്ടി ആക്രോശങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ആകിയ ഞാൻ നിന്നോട് ചിലത് പറയട്ടെ,  എന്റെ വികാരങ്ങളുടെ വിചാരങ്ങളുടെ തീരാത്ത നിലവിളികൾ  മണി നാദത്തിന്റെ അനുരണനം പോലെ ഇങ്ങനെ അവിരാമം തുടർന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ മാറ്റൊലി എന്റെ തലച്ചോറ് വെട്ടിപൊളിക്കുന്നു. 

നിനക്ക് ഇവളെ ഓർമയുണ്ടോ, കല്യാണിയെ,  എന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടപ്പുണ്ട് അവൾ‌. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നും നിലയ്ക്കാത്ത ആ പുഞ്ചിരി ഉണ്ട്. ഈ പുഞ്ചിരി ആണ് ഇന്ന് എന്റെ വേദനസംഹാരി.

അവള് നിങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. അവള് നിങ്ങളെ കാണാൻ വേണ്ടി അവിടേക്ക് വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയാൻ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മാറിൽ ഞാൻ കുത്തിയിറക്കിയ കത്തി , ചുവന്ന പിടിയുള്ള കത്തി, നിന്റെ അടുക്കളയിലെ സവാള കത്തി ഇല്ലെ, അത് അവൾക്ക് വേണം എന്ന്. അത് പറയാൻ മറന്നു, ഞാൻ ആണ് അവളെ കൊന്നത്. അവൾക്ക് മരണം ഇഷ്ടം ആണെത്രെ. 

നിന്റെ സ്വപ്നം എന്ത് രസമാണ്. നിന്റെ കുട്ടികാലം, നിന്റെ സ്വപ്നം നിന്റെത് മാത്രം ആയിരുന്നു അല്ലേ. എന്റെ സ്വപ്നത്തില് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, വിശ്വ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ എല്ലാം എന്റെ സ്വപ്നത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഞാൻ ദൈവം ആയത്. നിന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. അവ ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും വേദനയും നൊമ്പരങ്ങളും മാത്രം ആയിരുന്നു. 

വേദന, പറയാൻ മറന്നു, ‎ഞാൻ ഏതോ ഒരു വഴിയിൽ നിന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടു. അയാളോട് കുറച്ചു സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു. കഥയിലും കണ്ണീരിലും മാത്രം പരിചയിച്ച അയാളുടെ അംഗ ചേഷ്ടകൾ ഓരോന്നും എന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചത് പോലെ തോന്നി, നമ്മുടെ ഓർമകളിലേക്ക് ഒരു തമോഗർത്തം പോലെ പിടിച്ചുവലിച്ച് കൊണ്ട് പോകും പോലെ, പക്ഷേ ഇന്ന് എനിക്ക് ആ സൗഭാഗ്യം സ്വയം നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ കൂടിയുള്ള എന്റെ യാത്ര തുടരാം എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അയാളോട് കൈ കൊടുത്ത് പിരിയുമ്പോൾ, എന്റെ കൈ ഇറുകേപിടിച്ച് അയാള് എന്നോട് ഒരു കൂട്ടം പറയാൻ പറഞ്ഞു, നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരൻ അയാൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചു എത്രെ. ഞാൻ അത് നിന്നോട് പറയാൻ താത്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. നിന്റെ കാവൽക്കാരൻ ഇനിയില്ല, അതിനെ ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. നിന്റെ ഓർമകളുടെ ശ്മശാനത്തിലെ തെമ്മാടി പറമ്പിൽ ഞാൻ അവനെ പ്രതിഷ്ടിച്ചു, ഞാൻ പോകുമ്പോൾ നിനക്ക് ഒരു ദൈവം വേണമല്ലോ. കഷ്ടം തന്നെ.

ഞാൻ പറയാൻ വന്നത് അതായിരുന്നു, ഞാൻ ഇന്ന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയാണ്,നീ ഇന്ന് മരിക്കുകയാണ്. നിനക്ക് ഇനി സമയം എന്നൊന്ന് ഇല്ല, ഓർമകൾ എന്നൊന്നില്ല, സ്വപ്നങ്ങൾ എന്നൊന്നില്ല, നീ പോലും ഇനി ഇല്ല. നീ പ്രപഞ്ചം ആണ്. വിശ്വം ആണ്. ഞാൻ പോകട്ടെ, നീയും ഞാനും ഞാൻ ആണ്. 

കടം

“എനിക്കു കടം തരാമോ ഒരു കൂട്ടം കൊച്ചേ” നര ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയ അവർ പ്രേമയോട് ചോദിച്ചു നോക്കി. ഒരു അപരിചിത ചോദിക്കുമ്പോൾ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒരു ഭിക്ഷയുടെ സ്വരം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, അതൊരു സ്നേഹാർദ്രമായ സഹായാഭ്യർധന മാത്രമായിരുന്നു.  രാവിലെ മൂന്നു മണി സമയം നഗരത്തിലെ ഈ ഏകാന്തമായ കോണുകൾ പ്രേമയ്‌ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്. അവൾ തന്റെ ജോലി മനഃപൂർവം ഇത്രയും വരെ നീട്ടാറുണ്ട്.  എന്നിട്ടും ഇത്രയും നാളും അവൾക് ഇതുപോലെ ഒരു ചോദ്യം നേരിടേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല. പക്ഷെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ക്ഷാമവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. നഗരം, ഏകാന്തത, പെണ്ണ്, അതു സമ്മാനിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം. കരുണയും, ദയയും, സ്നേഹവും , കരുതലും, കാമവും, പിന്നെ അപ്രിതീക്ഷിത സൗഹൃദങ്ങളും മാത്രം. പക്ഷേ ഇതു…
“ഞാൻ ഒരു പാവം യക്ഷി ആണ്, എനിക്കൊരല്പം ചോര തരാമോ” പ്രേമ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഈ ചോദ്യം വെറുമൊരു സമയംകൊല്ലി ആണെന്ന് കരുതി അവർ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. ഇത്ര രസകരമായ ഒന്നു തനിക്കു നേരെ ചോദ്യശരമായി വന്നിട്ടില്ല. “വെള്ളം മതിയോ?” അവൾ ചോദിച്ചു. “തമാശ അല്ല മോളെ, മൂന്നു ദിവസം ആയി, വെള്ളം മാത്രമേ ഉള്ളു, ഇത്തിരി ചോര തരാമോ, അല്പം മതി മോളെ. ഞാൻ വേദനിപ്പിക്കാതെ കുടിച്ചോളാം” മറ്റൊരു ചിരിയുമായി പ്രേമ അവരുടെ കണ്ണുകളെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, തനിയെ ആ ചിരി പാതിയിൽ തന്നെ അവസാനിച്ചു, അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്കു തോന്നി, അവർ പറഞ്ഞതിൽ വേർതിരിച്ചു അറിയാൻ കഴിയാത്ത എന്തോ ഒരു സത്യം ഉണ്ടെന്ന്.
“എനിക്ക് പേടിയാവുന്നുണ്ട് അമ്മച്ചി ചെറുതായെങ്കിലും” “പേടിക്കണം കൊച്ചേ, ഞാൻ ഒരു യക്ഷി അല്ലെ, പക്ഷേ പേടിച്ചിട്ടു കാര്യമുണ്ടോ എന്നാണ്” 
“നിങ്ങൾ എന്നാ എന്നെ, എന്തിനാ?”
“നീ വിഷമിക്കണ്ട, ഞാൻ ചോദിച്ചെന്നേ ഉള്ളൂ”
“അമ്മച്ചി, നിങ്ങള് വിഷമിക്കണ്ട, വേദനിക്കുവോ”
“ഇല്ലാ..അങ്ങനെ ഞാൻ കരുതിയാൽ വേദനിക്കില്ല”
“എങ്ങനാ ഇത് ചെയ്യുന്നേ, പല്ലു കഴുത്തിൽ അമർത്തി..അങ്ങനെ ആണോ”
“ഓ..അത് പ്രയാസമാ..ഇരുട്ടിൽ എനിക്ക് കണ്ണു കാണില്ല, പിന്നെ കഴുത്ത് ഒക്കെ മടക്കി പിടിച്ചു.. ഓ പാടാ”
“പിന്നെ?”
” എന്റെ ഭാണ്ഡത്തിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ഉണ്ട്.. മോളുടെ കയ്യിൽ പിൻ ഇല്ലേ.. ആ മുറിവിൽ എന്റെ തുപ്പൽ ഒന്നു തേച്ചാൽ മതി..കുറച്ച നേരം രക്തം വരും..വേദനയും അറിയില്ല”
“രക്തം കട്ട പിടിക്കില്ലേ അമ്മച്ചി?”
“എന്റെ തുപ്പൽ..കട്ട പിടിക്കില്ല മോളെ..ആവശ്യം കഴിഞ്ഞ് വൃത്തിയായി കഴുകിയാൽ മതി”
“അമ്മച്ചിക്ക് എത്ര രക്തം വേണം..ഇതു എത്ര നേരം ആകും..ഏഹ്”
“മോളെ ഇത്തിരി താ..അത് മതി..ഇത്രേം തരാൻ നീ മനസു കാണിച്ചില്ലേ.. അത് തന്നെ ധാരാളം”
“അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാ..എനിക്ക് ഇപ്പോ പീരിയഡ് ആണ്..അതു”
“ഏഹ്..എന്നാ”
“ആർത്തവം ആർത്തവം”
“അതു എനിക്കറിയാം മോളെ.. അതു കൊണ്ട് എന്ന മോളെ.. നീ ഇത്തിരി ചോര ഇങ്ങു താ”
“അതെങ്ങനെ അറിയാം..ഓ മറന്നു..അമ്മച്ചി യക്ഷി ആണല്ലോ.പക്ഷെ ഞാൻ തരും..കടം”
അമ്മച്ചി പതിയെ ഒരു ഗ്ലാസ് ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്നു എടുത്തു. അവൾ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു പിൻ എടുത്തു, പിന്നെ പതിയെ ഒരു ഇളം കാറ്റിനെ പോലും നോവിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ചെറിയ ഒരു സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി.

പിന്നെ പതിയെ സമ്മർദം കൂട്ടി നോക്കി, ഒടുവിൽ പരാജിതയായി അമ്മച്ചിയെ നോക്കി.

അമ്മച്ചി ചിരിച്ചു.

അവൾ അവളുടെ ചൂണ്ടു വിരൽ പതിയെ അവരുടെ നേരെ നീട്ടി പിടിച്ചു. അവര് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ രംഗം ആസ്വദിച്ചു. പ്രേമ അല്പം നീരസത്തോടെ ആ വിരൽ വീണ്ടും നീട്ടി പിടിച്ചു. അമ്മച്ചി അവളുടെ നീട്ടി പിടിച്ച കൈ മെല്ലെ തടവി,  അവരുടെ ചുളുവുകള് പ്രേമയുടെ മൃദുചർമത്തിൽ തട്ടി തിരമാലകളെ പോലെ അയഞ്ഞും പിരിഞ്ഞും ചലിക്കുന്നത് രണ്ടു പേരും നോക്കി നിന്നു. അവർ ചിരിച്ചു.  

ഒടുവിൽ അവർ പ്രേമയുടെ ചെറുവിരലിൽ പതിയെ തന്റെ പല്ലുകൾ അമർത്തി, കൊടിയ വേദന പ്രതീക്ഷിച്ച പ്രേമയ്ക്ക് പക്ഷേ അനുഭവിച്ചത്  ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു മരവിപ്പാണ്. 

അവർ പതിയെ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി, എന്നിട്ടു അവർ പതിയെ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർത്തി. രക്തം പ്രേമയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും നിരന്തരം ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അമ്മച്ചി അവളുടെ കൈ തന്റെ തുണിയിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. അവരുടെ തുണി ചോരയിൽ കുതിർന്നു, ചോര ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. പ്രേമ തന്റെ വിരലുകൾ പിൻവലിക്കാൻ ആഞ്ഞു വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രേമ ശക്തമായി പ്രതിരോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. രക്തം ഇങ്ങനെ ഒഴുകികൊണ്ടേയിരുന്നു. അവർ തന്റെ കേശഭാരം അഴിച്ചു, അതിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ചിലവലകളിൽ നിന്നു ചിലന്തിയെ ആട്ടിപ്പായിച്ചു. ആ വലകൾ പിഴുത് എടുത്തു ഒരു കേട്ടു ഉണ്ടാക്കി, അവളുടെ കൈയിലെ മുറിവിൽ വെച്ചു. 

അവർ തന്റെ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്നും അല്പം പഞ്ചസാര എടുത്തു മുറിവിന്റെ ചുറ്റും വിതറി. പതിയെ രക്തധാര നിലയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ ആശ്വസിച്ചു.

അടുത്ത കടയിലെ തിട്ടയിൽ പ്രേമയെ ചരികിടത്തി, അവർ അരികിൽ ഇരുന്നു. ഒരു നേടുവീർപ്പിന് അപ്പുറം ആ ഗ്ലാസ് ചോര അവർ ആസ്വദിച്ചു കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞു കാണും, പ്രേമ കണ്ണുതുറന്നു.

അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണർന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പ്രേമ പറഞ്ഞു “മരണത്തിനു ഇത്രയേറെ രസമുണ്ടായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല, ഇത്രയും സുഖമുള്ള വേദന ഞാൻ ഇതേവരെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല”

അവർ അപ്പോഴും ചിരിച്ചു.

ചില്ല് പാത്രങ്ങൾ ഉടയുന്നു.

അവള് ഇന്നും എന്നെ തെറി വിളിച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ ഇരു വശങ്ങളിൽ ഒട്ടിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന മാംസത്തിന്റെ വീഥികൾ ഞാൻ  ഓർമയിലേക്ക് പകർത്തുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പൂവിട്ട ചിന്തകളെ നിങ്ങൾക്ക് പ്രണയം എന്ന് വിളിക്കാം. റാം, അവനെ ഞാൻ ഇന്ന് തെറി വിളിച്ചു. അത് കേട്ട് അവൻ ചുണ്ട് കീറി ചിരിക്കുമ്പോൾ.. എന്റെ മനസ്സിൽ പൂവിട്ട ചിന്തകളെയും നിങ്ങൾക്ക് പ്രണയം എന്ന് തന്നെ വിളിക്കാം. ഇൗ രണ്ടു പ്രണയങ്ങളും എന്റെ സത്വം തന്നെയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്റെ നിദ്രയിൽ, ബോധത്തിൽ ഒരിക്കലും മറയാതെ എന്നെ നിരന്തരം പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. 

ഞാനും അവനും കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഏതോ ഒരു ഓർമയിൽ ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചിരുന്നു, എന്ത് കൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ എന്ന്. അവൻ അന്ന് പറഞ്ഞു “നിനക്ക് അല്ല, നമുക്ക് അല്ല, എന്തുകൊണ്ടോ പലർക്കും ഉണ്ട്, അവർ പറയാറില്ല, ദേഷ്യത്തിൽ, അക്രമത്തിൽ, അതാണ് ലോകത്തിൽ ഉള്ളത് ” ഞാൻ അവനെ കളിയാക്കി ” ഫ്രെയ്ഡ്യൻ ഉണർന്നു” അവൻ എന്നെ ചുംബിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു “ഞാൻ ഞാൻ ആണ് എന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ, ഞാൻ നീ തന്നെ ആണെങ്കിലോ”. ഞാൻ അവന്റെ നെഞ്ചില് കടിച്ചു “നീ സത്യമാണ്, ഞാൻ സത്യമാണ്, പക്ഷേ മൈഥിലി അവള്” അവൻ എന്റെ കവിളിൽ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് മെല്ലെ തടവി. “.. മൈഥിലി മാത്രമാണ് സത്യ..” 

എന്റെ ഓർമകൾ കറുത്തു തുടങ്ങുന്നു, എന്റെ ബോധം കറുത്തു തുടങ്ങുന്നു, എന്റെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴോ തടഞ്ഞ കണ്ണുനീര് ഉണങ്ങി തുടങ്ങുന്നു. മൈഥിലി അവളുടെ കവിളുകളിൽ ഒരു ചുംബനം ഞാൻ സമ്മാനിച്ച ദിവസം അവള് എന്നോട് ചോദിച്ചു ” നീ എന്ത് തേങ്ങ ആണ് ഇൗ കാണികുന്നെ, ഉമ്മ വെയ്ക്കാൻ പോലും അറിഞ്ഞൂടെ, നിന്റെ മറ്റവൻ  ഇതൊന്നും നിന്നെ ” ഞാൻ അവളെ കടന്നു പിടിച്ചു ഉമ്മ വെയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, മിന്നലിടി പോലെ ഒരു ഉഗ്രൻ അടി എന്റെ നെഞ്ചില് പതിച്ചു. “എന്റെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ എന്റെ ദേഹത്തിലോ ദേഹിയിലോ തൊടരുത്, എന്റെ ചിന്തകളെ വേദനിപ്പിക്കരുത്, ഞാൻ സംസാരിക്കും അപ്പോൾ അതിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുക, ഞാൻ ഉമ്മ വെയ്കും അതിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുക, നീ രതിയിൽ എന്നെ ക്ഷണിക്കും, അപ്പോ അപ്പോ..”

എന്റെ ഓർമകൾ ..ഉടയാതെ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച എന്റെ ചില്ല് പാത്രങ്ങൾ നിരയായി തകരുകയാണ്. ആ ചില്ലുപാത്രങ്ങളിൽ ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച എന്നെ ഞാൻ അറിയാതെ മറയുകയാണ്. അവയിൽ എവിടെയോ ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ ..ഞാൻ..

ഞാൻ ആരാണ് ?. തത്വചിന്തയുടെ വെളിപുറത്ത് അല്ല ഞാൻ , ജീവന്റെ ഓർമയിൽ, ഞാൻ ആരായിരുന്നു റാം, മൈഥിലി,മാലിനി,രാജേഷ് ഞാൻ ആരായിരുന്നു. എന്റെ പേര് ഞാൻ മറന്നിരിക്കുന്നു, എന്റെ വേരുകൾ ബോധം അസ്തിത്വം എല്ലാം ഞാൻ മറന്നു. ഞാൻ.. ഞാൻ എന്ന ബോധം, അത് ഇന്ന് ഇവിടെ ഇപ്പോള് അവസാനിക്കുകയാണ്. 

തീരുമാനങ്ങൾ

“സഖാവേ, എനിക്ക് മടുത്തു , എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ചെയ്യൂ” അവൾ പരിതപിച്ചു. കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം അയാൾക്കു സിഗരറ്റ് വാങ്ങി കൊടുത്തു അവൾ. നിസ്സംഗതയോടെ അതിന്റെ അലസമായ പുകചുരുളകളിൽ ജീവന്റെ ശൂന്യത ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ് അയാൾ. “സഖാവേ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ”. അയാൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുപോലും അവൾക്കു ഉറപ്പില്ല. “സഖാവേ..അയാൾ ഇന്നും..” അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ആർദ്രത പടരുന്നുണ്ട്. അയാൾ പക്ഷെ ആ പുകചുരുളകളിൽ ആയിരുന്നു, അവ അയാളോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, അവ ചില കഥകൾ പറയുന്നുണ്ട്, അവ കണ്ണീരു പൊഴിക്കുന്നുണ്ട്, അയാളുടെ ഓർമകൾ ആ പുക ചുരുളുകൾ കൊണ്ട് ചില കഥകൾ ആടുന്നുണ്ട് മനസ്സിൽ. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ട്. അയാൾ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടച്ചു. അവൾ അയാളെ കടുത്ത ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി, നടുനിവർത്തി തന്റെ ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് അലസമായി നോക്കി. അവൾ മൗനം പൂണ്ടു, പക്ഷെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആർദ്രത മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ആ വികാരം, ആ വിചാരം, അതാണ് എന്നും വിപ്ലവത്തിന്റെ ശംഖൊലികളായി മാറിയിട്ടുള്ളത്.