My body, mind and I

I am nobody because my body is a loan from earth
I don’t own my thoughts because they are imagination from my mind
I am not my mind because my mind is just made up by me
I am nothing because I am a tiny atom in the vast universe
There is no good or bad for me
All I do is ‘perceive’ and ‘perceive’
That’s all I am capable of..
I wish I could make everyone perceive…

– Bijunath Gopinathan.

Advertisements

Redemption

Half in love and half in rage

Refusing to open my eyes,

Refusing to flourish on my lies,

Yet again I will die today and bid you good bye,

I wish i had filled in,

My love, lust and lies, in your heart and eyes,

And watch myself meld into your memories,

But yet again, we are all alone,

Watched you die to let myself live,

Lived enough to have felt death everyday there to,

Close your eyes, close your heart,

Relive the fear, have the pain and jump,

On the ground, lies our redemption.

ജീവി

ചിരപരിചിതരായ അപരിചിതരുടെ നടുവിൽ ആണ് നമ്മുടെ ജീവിതം. തമ്മിൽ പരിചയം ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി, ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ മറവിൽ സ്വജീവനത്തിന്റെ മാത്രം പരീക്ഷകൾക്ക് കോപ്പ് കൂട്ടുന്നവർ. അവിരാമം തുടരുന്ന വൈകാരിക ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഒളിയുദ്ധം നടത്തുന്ന പോഴന്മാർ. അങ്ങനെയേ കരുതിയിരുന്നുള്ളൂ, അങ്ങനെ കരുതാൻ, അങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു.

ഞാൻ ആര് എന്നു നിങ്ങൾക്ക് തോന്നാം. നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ എന്തും വിളിക്കാം, അച്ഛൻ, അമ്മ,സുഹൃത്ത്, ദൈവം, പടച്ചവൻ,കാർകോടകൻ, ദാമു,രാജു, ശ്യാമ, വേണു,പന്നി,പാട്ടി,പട്ടി അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിത നിഘണ്ടുവിൽ നിങ്ങൾക്ക് അവലംബിക്കാവുന്ന ഏതു നാമധേയവും എനിക്ക് ചാർത്തി തരാവുന്നതാണ്.

ഞാൻ എന്നൊന്ന് ഇല്ല, കാരണം ഒരായിരം മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലും, അല്ല ഏതു ജീവജാല സമ്മേളനങ്ങളിലും ഞാൻ അദൃശ്യൻ ആണ്, അവരുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ ഞാൻ എന്നത് പ്രതിഫലിക്കാറില്ല. ഞാൻ ഏകനും ദ്വൈതനും ആണ്. എനിക്ക് അറിവില്ല, വിശ്വാസമില്ല, വേഷ്ടിയില്ല, ഉഗ്രതാപവും ഇല്ല, നിറമില്ല,ലോപമില്ല,പിന്നെ ബാക്കിയുള്ള ശരീരമോ , അത് എന്റെയല്ല നിന്റെയാണ്.

ഞാൻ നഗ്നൻ ആണ്, അതു കൊണ്ടു തന്നെ എനിക്ക് എന്തും കാണാം, എന്തും പറയാം, ഏതു ചേതോവികാരം ആണോ അതിനു പൊളിക്കാൻ എനിക്ക് തൊലിപ്പുറം ഇല്ല. ഞാൻ നഗ്നൻ ആണ്.

അങ്ങനെ വിഷ്ടപത്തിലോട്ടുമേ ഞാൻ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, എന്നെ അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, ആ ജീവിയ്ക്ക് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം ആയിരുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ കാണുന്ന മനുഷ്യന്റെ അത്ര വളർച്ചയും ഇല്ല. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദേഹത്തു കയറി ഇരിക്കയാണ് അതു. അതു എന്നെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതെന്ത് വസ്തു ആണ്, ഇതെന്തു ജീവി. ഞാൻ അതിനെ എന്റെ അറിവ് മുഴുവൻ കാട്ടി. പേടിക്കട്ടെ എന്നു കരുതി, പക്ഷേ അത് അപ്പോഴും പല്ലിളിച്ചു കാണിച്ചു, അയ്യേ, അതു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നു.

എനിക്ക്, തൊലിപ്പുറം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ മതപ്രഭാഷണം നടത്തി നോക്കി, അതു അപ്പോഴും വിചിത്രമായ ഒരു ശബ്ദം ഭാഷണം നടത്തികൊണ്ടു കൈകാട്ടി ചിരിച്ചു. അതിനെ ഒക്കത്ത്‌ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ആ രൂപം എന്നെ നോക്കുന്നു, കണ്ണുരുട്ടുന്നു. അതിനും എന്നെ.. ഞാൻ രൂപനാണ്, ദൃശ്യൻ ആണ് ഇവർക്ക്, ഇവരുടെ പുറകെ അലയണം ഇനി കുറച്ചു നാൾ.

Thy reflection.

A car was monotonously pacing through the country road. It was a rhythmic run with occasional glitches of sound whistling through.

A child and a man were the only passengers. The child glaring through the window, quite bored at world with a hollow look which he shared with the man.

“Dad, why do we dream?”

The child asked with stutter and inconceivable emptiness.
He looked at his kiddo with a smug.

He said without a second thought “I don’t know kiddo, I dream because I can”

The child asked with gullible innocence.

“Dad, how do I know that I am me”

He raised his chin, and in an instant saw his reflection treading the same path as himself.

“Kiddo, why do you ask these questions?”

“Why?..” The child looked with fear.

“Kiddo, I never thought I will say this, but quit the act boy. I see you.”

The child looked at his father with amusement. He was 13 years but in his own terms, he was quite at a different level. His demeanor changed, now straight on his back, without the child in him, he said:

“Because I can, Dad”

He was unperturbed, he knew about him, he knew that his child was somehow different. He knew because he was different and with apparently sumptuous arrogance, he plunged into the raw filth of the world. Only blood, guilt and then some remained in him.

“Son, can I ask you something?”

The whole demeanour of child changed, the child looked away and his said “Dad, don’t fear me now”

“Kiddo, do you think I should fear you?”

“Dad, if you see me, then you should”

The father felt the arrogance, confidence seeping through his character and at that instant he didn’t fear or loathe him, but feared for for him.

“Son, remeber last month,You accidentally dropped the knife on your mother’s leg, right?”

“Dad, you are unintentionally hilarious, you say you see me, then you should better know”

He gently parked the car onto the side.

“Son, do not ever harm her. She is my only thread to this world. If you ever..”

The child stopped him and continued without anger, but with a cold shrug and sleepy eyes,

“Do you think your opinions matter? , look at me, I might look civilised, I might even look like human being, but deep inside, there is a whirlpool of rage within me, I am hungry when I am angry, and I can and will destroy anything in my path. May I remind of the misfortune happened to your lovely little daughter.”

The father was shell shocked to hear those words

“You little brat, you..I always blamed myself, you?”

“As we speak, all I need is a little stretch, to slit open you gullet without a blink,without any second thoughts, without mercy. You might think you can overpower me, but you should know by now, don’t you. You can’t move an inch unless I allow. You can’t, you feel that don’t you, the eruption of fear in your mind, as I look onto you, it floods you, it clouds your senses, even before I break your soul, your body is been broken, surrendered to my will.”

“Son, why, what happened to you, why and how.”

“Mr.Dad, I might look and feel bracketed within the realm of humanity, but I am a feral child with an inhuman touch.I am not just you or her or anything earthly, I am more..”

Dad steeply looked at his child. With nothing but fear, he blurted

“Don’t hurt your mother, and why did you do that to your own sister”

” There are no promises my dear father, and of course there are no reasons, there is no meaning
but, I will definitely try . But.. there will be always a but between us. Remind yourself,behave yourself”

After a second or two, the father calmed down. With a deep breath swallowing his own fear, sympathising with his own father, he started the car.

“Son, let me tell you a story, my story, my father’s story, you are sadly a mere reflection of myself, a continuation of our kind”

“Amusing Mr.Dad, quite amusing”

The car continued its monotonous its journey. The country road seemed so quite and tired.