ബാക്കിയാകുന്ന ചിരി

പ്രിയ സുഹൃത്തേ,

കഥകൾക്ക് ഒരിക്കലും പഞ്ഞം ഇല്ല എന്നത് ശരിയാണ്, പക്ഷേ ഓർമയിൽ ആദ്യം തെളിയുന്ന കഥകൾ കൂടുതൽ വിഷമം ഉള്ളതാണ്, അത് എപ്പോഴും അങ്ങനെ ആയിരിക്കും.

ഒരിക്കല് ഒരു പരീക്ഷ എഴുതാൻ ഞാൻ ചെന്നൈയില് പോയി. പരീക്ഷയ്ക്ക് സെന്റർ കേരളത്തിൽ പലയിടത്തും ഉണ്ടെങ്കിലും, പരിചിതമല്ലാത്ത നഗരത്തിൽ തന്നെ പോയി എഴുതണം എന്ന ഒരാഗ്രഹത്തിന്റെ പേരിൽ, ഒരു വാശിയുടെ പേരിൽ, ഞാൻ ചെന്നൈ വെച്ച് പിടിയ്ക്കാൻ ഉറച്ചു. ഒരു വൈകുന്നേരം 5.30 മണിക്ക് ഞാൻ യാത്ര തുടങ്ങണം, ചെന്നൈ നഗരം ലക്ഷ്യമാക്കി. അന്ന് 4 മണി ആയി കാണും ഞാനും എന്റെ ജ്യേഷ്ഠ സ്ഥാന ത്തുള്ള ജോൺ അലക്സാണ്ടർ എന്ന ജോൺ ചേട്ടനും കൂടി ഓഫീസിന് പുറകിലുള്ള ചെറിയ നടവഴി താണ്ടി അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോയി. എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, എന്റെ മണ്ടത്തരങ്ങൾ, എന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ, ചേട്ടന്റെ ചുണ്ട് വലിഞ്ഞുള്ള കണ്ണ് പാതിയായുള്ള വലിയ ചിരി ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ മേമ്പൊടി ആയി ഉണ്ട്. രണ്ടു സിഗരറ്റ് വാങ്ങി, പതിയെ വലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു. ജീവന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും അറിവിനെ കുറിച്ച് ഐഡന്റിറ്റി യെ കുറിച്ച്, ആത്മബോധത്തിന്റെ ആഴങ്ങളെ കുറിച്ച് അങ്ങനെ കരയ്ക്കും കടലിനും ആകാശത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. 4.45 ആയി ഞങ്ങൾ പുറകിലെ പ്രധാന റോഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പിന്നെ ഒരു യൂബർ ടാക്സി വിളിച്ചു, ഞങ്ങൽ സംസാരം തുടർന്ന്, ഡോക്കർ, ലിനക്സ് അങ്ങനെ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ തമ്പാനൂർ റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ എത്തി എന്ന് തോന്നി, പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും 5.15 ആയി കഴിഞ്ഞു. ബസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോകേണ്ട ചേട്ടൻ, എന്നെ യാത്ര അയക്കാൻ സ്റ്റേഷനിൽ ഉള്ളിലേക്ക് വന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ വീട്ടുകാര് എത്തിയിട്ടില്ല, ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ അകപെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ജോൺ ചേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും പ്ലാറ്റ്ഫോം ഒക്കെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ജോൺ ചേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു “നിനക്ക് അറിയല്ലോ എങ്ങനെ എഴുതണം എന്ന്, നന്നായി എഴുതണം എന്ന് പറയേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ”
എന്നെ യാത്രയാക്കി ജോൺ ചേട്ടൻ, പുള്ളിയുടെ സ്ഥിരം യാത്രയുടെ പുറകെ പോയി, പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ ആരായിരുന്നു ചേട്ടന് എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ “ഞാൻ ആരെയും യാത്ര അയക്കാൻ റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ കയറിയിട്ടില്ല, നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്, ഞാൻ ആദ്യമായി, പരീക്ഷ ജയിക്കണം, ജയിക്കും, എനിക്ക് അറിയാം” സ്നേഹം അങ്ങനെ ഒക്കെയാണ്, മനുഷ്യൻ അങ്ങനെ ഒക്കെയാണ്, അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിലും, ജോൺ ചേട്ടൻ അങ്ങനെ ആണ്. ഞാൻ പതിയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആലോചിച്ചു, ഒന്ന് പറയണ്ടെ എനിക്കും നിങ്ങള് എന്റെ ചേട്ടനെ പോലെ ആണെന്ന്. പക്ഷേ എനിക്ക് പറ്റിയില്ല, അന്ന് സ്വകാര്യമായി ചിരിക്കാനും കണ്ണ് നിറയ്ക്കാനും മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ചേട്ടൻ തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ചിരിയിൽ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു, ആ കാഴ്ച എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും.

നടന്നു പോയി ചേട്ടൻ. ഞാൻ നടന്നു കയറി നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന എന്റെ ട്രെയിനിലെ എന്റെ ബോഗിയിൽ.
എടുക്കുന്നതിന് തൊട്ടു മുൻപുള്ള ഒരു ആടിയുലച്ചിൽ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ തയാറെടുത്തു, അച്ഛനും അമ്മയും അപ്പോഴാണ് എത്തിയത്, അവർ എനിക്ക് അല്പം ഉപദേശവും, ധൈര്യവും, ഒരുപാട് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും തന്നു.ഈ പരീക്ഷ എത്ര പ്രധാനം ആണെന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചു, ആശയങ്ങളെ ക്രോഡീകരിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ കനം കുറച്ച് എഴുതൂ എന്ന് അവർ ഓർമിപ്പിച്ചു. കാരണം ഇത്തരം സർക്കാർ പരീക്ഷകൾക്ക് ചില അപ്രഖ്യാപിത അലിഖിത രീതികളുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് അവർ. ഞാൻ പക്ഷേ അധികം അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് സംസാരിച്ചില്ല. കുറെ നേരം മുൻപ് ജോൺ ചേട്ടനോട് ഒപ്പം നിന്ന് വലിച്ച സിഗരറ്റ് മണം അമ്മയ്ക്ക് കിട്ടാൻ പാടില്ല, കിട്ടിയാൽ തീർന്നു. അമ്മ എന്നും അമ്മ തന്നെ ആണല്ലോ.
ട്രെയിൻ പതിയെ നീങ്ങി തുടങ്ങി. ചെന്നൈ മഹാനഗരം ഇനി 16 മണിക്കൂർ അപ്പുറം, ഒരു ദിവസം പോലുമില്ല.
മനസ്സ് അപ്പോ പതിയെ ജോൺ ചേട്ടനെ, അച്ഛനെ അമ്മയെ, വിട്ടു എന്നോട് ഒപ്പം മാത്രമായി നിന്നു.
പിന്നീട് ഞാൻ ആ പരീക്ഷയിൽ തോറ്റു, പക്ഷേ യാത്ര, റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ, അച്ഛൻ, അമ്മ, സിഗരറ്റ്, അങ്ങനെ എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്. പിന്നെ തീരാ വേദനയായി ജോൺ ചേട്ടനും, പിന്നീട് 2 മാസം കൂടിയേ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ജോൺ ചേട്ടൻ ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.

Advertisements

As it is

Once there was a painter. He was famous, cryptic, crude but a master with brush. He would simply slide his brush, glance over the canvas, and when he moves aside to present us, the canvas with a glaring smile, we would look at the painting with a deep sense of understanding, not in awe, as it is just as passive as our life, we begin to understand those beautiful equations, we understand what Dirac could see.
Then we would walk away with eyes full of tears, we would begin to see the sea of probability around us, we would see the world as it is and as it should be or as we wish it to be.
We would look up to the artist and would see the man ,with a desperate tears, had cut his veins and would beg forgiveness for he says that we are all dead.

The story of pretty things – 1

It would contain the deepest thoughts of men and women,which would wreak havoc among the thoughless schemers of civilisation.The lads were often plunged into deep thoughts questioning the sheer meaninglessness of their living and would be feeed only when life knocks on their mind with matters of survival.

Shelly was wrong. The winter was indefinite, the snowy floors were infinite. The initial welcome had soared to an indifferent cry for spring. The flowers were white, yet the trees were blank, but several rooms at Pete and Duke Inn emitted the stepping sound of typewriters, making sure the minds of people were never empty. Every week, a group of young lads would climb the third floor of the gloriously tired inn to deliver loads of white paper. Their sweaty smiles were never reciprocated but rewarded with serious glances and silent exchange of money. They were no conflicts, there were no debates on the quality of paper, but lads felt their buyers had a magnetic or rather intoxicating urge to resume their handicraft on the typewriter, to make sure the white paper would never be white again. It would contain the deepest thoughts of men and women,which would wreak havoc among the thoughless schemers of civilisation.The lads were often plunged into deep thoughts questioning the sheer meaninglessness of their living and would be feeed only when life knocks on their mind with matters of survival.

Until then,the young lads on the door would straighten up their hips, pull up their body on their heels to see the miracle that has been an off putting joke among themselves – the working of a writer’s mind. The meek bodies of writers were not strong enough to stop these lads, but the dry eyes and twisted posture was enough to stop the lads from spinning their attention to the interiors of the enchanted room.
On any such day, a lad just delivered a stack of paper and curiously climbed down the ladder. As with every hour of every day, a maid was cleaning the 2nd floor. The lad asked the maid – ‘ Excuse me, Do they eat madame? Do they speak like us? Do they hate us?’
The maid replied with a coy smile dripping off her lips ‘They do all sort of things boy. They are creatures far above us, or the very least they seem to think so’ He was astonished, but the skeptic inside him asked her again ‘Madame, forgive the arrogance of mine. How are you so sure?’ The maid continued ‘I am a maid boy, I am the maid.’ She walked past the lad in calmness and hallway was silent again except for the sound of thoughts on typewriters.
The boy waited there, and then he began to listen to the sound of typewriters. He closed his eyes and stood their thinking about the spring of his life in rhythm with the typewriter. Once or twice, he had seen the magic machine, one that would emit sound and reflect words on paper. He began to jog his memory and began to trace sound with words. He stormed his intelligence to trace the symbol from its words. The solitary yet strong spirited lad stood there without any sense of time and space. The other lads pulled him out of the state he was meddling his mind with. While he moved away from the inn, he felt a anomalous pull from the deep corners of his mind to get absorbed into melancholy of the 3rd floor. Yet he knew he was in streets now.

The gamble

Look to this world or look to thyself,
mock the lamp of civilisation breeding the darkness around our soul,
while being lambed down,
soaken in blood and sweat ,bland words and blank eyes
smitten over the markets to fill our void self,
of tomorrow’s smile, while silent to break the sile of theirs,
none to be kept or given, everything to be lost in today’s gamble,
until the day something is left to cry about,
Oh baby, I am resigning, on a fate never found and confined,
Yet I resign, to fill myself with despair and pain,
For it is only the worth now.
To have immense and yet feel so heavy in oneself.

കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ

ഒരു വേള എന്നിലെ നിന്നെ ഞാൻ ബലി നൽകിയില്ലെങ്കിൽ,

ഒന്നിനുമില്ലാതെ നിഷ്പ്രഭം ആകുമെന്ന് ,

തളർന്നിരിക്കുന്നു ഞാൻ, കിതയ്ക്കുന്നു,

ഒഴുക്കിന് എതിരെ ഓടിയില്ല, ഒടിയുമ്പോഴെല്ലാം നിവർന്നതുമില്ല,

പിന്നെ ഒടുവിൽ എന്റെ ഇരുണ്ടമുറിയിൽ, കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചതും ഇല്ല,

കരുതുകയാണ് ഞാൻ, കരുത്തു നേടുകയാണ് ഞാൻ,

ഓർമകൾ അടുക്കി വെച്ചു, എന്റെ ആത്മബോധം നിവർത്തുകയാണ് ഞാൻ,

വിറകുകൾ അടുക്കി തയാറെടുകയാണ് ഞാൻ,

അഗ്നി ഒരല്പം പകരാൻ നേരം കാക്കുയാണ് ഞാൻ,

നിസാരജന്മമെങ്കിലും അനിതരസാധാരണമല്ലെങ്കിലും,

കരുതുകയാണ് ഞാൻ, കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ,

ഓർമിപ്പിക്കുന്നു ഞാൻ – നിന്നെയും എന്നെയും, കണ്ണിനെയും കാതലിയെയും, ആണിനേയും പെണ്ണിനേയും, പ്രകൃതിയെയും

കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ, കരുതിയിരിക്കുന്നു ഞാൻ,

മനുഷ്യനാണ് ഞാൻ, മല്ലിട്ടയുദ്ധങ്ങൾ ഒക്കുമേ തോറ്റിറ്റിട്ടും,

തോൽകാതെ, കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ, കരുത്തിയിക്കുന്നു ഞാൻ,

ഈ വിശ്വപ്രപഞ്ചം ചാരസാദ്രശ്യമാക്കാൻ,

ജീവനവീഥിയിൽ കൈകൂപ്പിനിന്നു, എന്നിലെ എന്നെ, നിന്നിലെ നിന്നെ ആഹുതി ചെയ്തു,

പിന്നെ ജീവാത്മാവിലെ ഒരു ബാഷ്പാകണമായി,

ഒടുവിൽ സംസ്കാരസഞ്ജയ മോഹനകാവ്യമാകുകിൽ,

സദയം എടുത്തുകൊള്ക, സദയം ക്ഷണനം ചെയ്തുകൊള്ക,

കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ,

ശൂന്യം. മൗനം.

എന്റെ ഏത് നിമിഷവും നിനക്കു എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു അടർത്തിയെടുക്കാം, അതിൽ അർത്ഥവും അർത്ഥശൂന്യതയും ഉണ്ടാകാം. ആ അർത്ഥം നീയും ആ ശൂന്യത ഞാനും ആകുന്നു.

ഉരുക്കിന്റെ ബലിഷ്ഠത ഇല്ല, ആർദ്രമായ വാക്കുകൾ പോലും പറയാൻ ഇല്ല. എന്റെ മൗനമാണ് നിന്നോട് ഉള്ള എന്റെ പ്രണയം.