വില്പനകരാർ

ഞൻ എന്ന ജീവിയിൽ എന്താണ് ഇന്ന് ബാക്കിയുള്ളത്. വിൽക്കാനുള്ളത് വിറ്റു, എന്റെ മുതലാളിയുടെയും,എന്റെ വാമഭാഗത്തിനെയും,എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നവന്റെയും തെറി വിളിച്ചവന്റെയും, അപരിചിതന്റെയും ,സ്വപ്നത്തിന്റെയും സന്താപത്തിന്റെയും, അർത്ഥത്തിന്റെയും അനർത്ഥത്തിന്റെയും,വഴികളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും എന്തിനും ഏതിനും പാതിയായും പകുതിയായും മുറിച്ചും മുറിപ്പെടുത്തിയും ബാക്കി ആയ എന്നെ ഞാൻ ലാഭവിലയിൽ വിൽക്കുന്നു. താല്പര്യമുള്ളവർ അടുത്ത ചന്തയിലെ കശാപ്പുശാലയിൽ അന്വേഷിക്കുക.വിലയായി ഒരു ഉത്തരം മാത്രം തരിക,എന്റെ ജീവന് ജീവിതത്തിനു അർത്ഥമോ വ്യാകരണമോ വേണ്ട, പക്ഷെ അതിന്റെ പരമാണുവിൽ എങ്കിലും ഉൾക്കൊള്ളാവുന്ന എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് കാണിച്ചു തരു, ആഴത്തിൽ എങ്കിലും ഇളക്കം ഉള്ള ഓളമെങ്കിലും കാട്ടി തരു.ആ കരാറിൽ ഞാൻ തയ്യാർ ആണ്, എന്നെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ.

ആര്?

ഞാൻ ആരാണ് എന്നത് വിരോധഭാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുങ്ങി പോകും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. കാരണം അത് പറയാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല, ഇനിയും കണ്ടെത്താത്ത ചിന്തയുടെ മഹാഗോപുരങ്ങൾ മനുഷ്യൻ എന്ന കല്പിതജീവിയുടെ തലച്ചോറിന്റെ ചെറിയ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്താൻ പ്രപഞ്ചം എന്ന കലാകാരൻ കത്തുനില്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ എന്ന പദത്തിൽ എന്നെ ഉൾക്കൊള്ളിക്കാൻ ഭാഷകൊണ്ടോ ചിന്ത കൊണ്ടോ നമുക്ക് സാധിക്കില്ല.സാധിച്ചാലും ആ സാധന വികല്പിതവും അതേപോലെ താനെ അചഞ്ചലവും ആകും. അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്- വിരോധഭാസത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ ആണ് എന്റെ കളിക്കളം എന്നു. അങ്ങനെ അല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് അല്ലെ, ആർക്കറിയാം, എന്തറിയാം. നിങ്ങൾ ആരാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് പോലും ഇല്ലാത്ത വിഡ്ഢികൾ ,ഞാൻ ആരാണ് എന്നു ചോദിക്കുന്നു. സൗകര്യമില്ല എനിക്ക് പറയാൻ. ഇന്നത്തെ ആത്മഹത്യയ്ക്കു സമയം ആയി. ഞാൻ പോകട്ടെ, ഞാൻ എന്നെ ഉന്മൂലനം ചെയ്തിട്ടു വരാം.നമുക്കു തമാശ പറഞ്ഞു ഇരിക്കാം.

ചിരികൾ

“ഡാ എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്, നിന്നോട് ഇത് എങ്ങിനെ പറയും എന്നാലോചിച്ചു ഞാൻ.. എനിക്കിനി വയ്യ..I am sorry” . അവൾ അത് പറഞ്ഞു തീരുംമുന്പേ തന്നെ അവന്റെ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉറവ അണപൊട്ടി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.”നീ എന്താ ഇങ്ങനെ പെണ്ണേ,  ഏഹ്”. അവൾ അങ്ങു ചിരിച്ചു പോയി.”അയ്യേ,ഞാൻ ഒരു നമ്പർ ഇട്ടത് അല്ലെടാ” അവൻ കരച്ചിൽ അടക്കാൻ പാടുപെട്ടു.”കഷ്ടം, നീ എന്താ പൊട്ടൻ ആണോ” ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമായി അവൻ ചോദ്യരൂപേണ അവളെ നോക്കി. “നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടു നിനക്കു തോന്നിയില്ലേ, ഞാൻ ചുമ്മാ പറ്റിക്കണത് ആണെന്ന്”.പതിയെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ മുഖം തുടച്ചു “ഓരോ നിമിഷവും എല്ലാരും പറ്റിക്കും, എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നു, എനിക്കും അതു പറ്റും, പക്ഷേ, then why do we live, അങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തു എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ തന്നെ തോന്നുവോ” “ഇപ്പോ അങ്ങനെ അല്ലെ അപ്പൊ” അവൾ ചോദിച്ചു “ആ എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടാ” അവൻ ചിരിച്ചു,അതുകണ്ട് അവളും ചിരിച്ചു. രണ്ടു വ്യത്യസ്തമായ ചിരികൾ.

നിസ്സഹായത

​ഉറക്കത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴോ അവൾ ആ കോലാഹളത്തിന്റെ നിലവിളികളിൽ ഉണർന്നു. ഓഫീസിലെ തന്റെ റൂമിന്റെ വാതിൽ പാളി ഊക്കിൽ തള്ളി തുറന്നു താൻ എസ്.ഐ. ആണ് എന്ന് സ്വബോധത്തിൽ ഉറപ്പിച്ച്, വരവറിയിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു “എന്താടോ ഇവിടെ, എഹ്.. എന്ത് കോപ്പാണ്‌ ഇവിടെ നടക്കണത് എന്നു?” ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ നിശബ്ദതയ്ക്കു  ശേഷം ഹെഡ് കൻസ്ട്രബിൾ ഫെർണാണ്ടസ് പറഞ്ഞു “മാഡം, അത്..ഇയാളുടെ പെങ്ങളെ കാണാതെ ആയി, അത് പരാതി എഴുതാൻ ചിലത് ചോദിച്ചപ്പോ ചൊറി മാഡം..അത് ഞങ്ങൾ ശെരിയാക്കാം..മാഡം റെസ്റ്റ് ..” “എന്താണ് താങ്കളുടെ പ്രശ്നം,പറയു നിങ്ങൾ” ലുങ്കി ഉടുത്തു വന്ന ശ്യാമപ്രസാദ് പതിയെ കൈ കൂപ്പി അവളോട് പറഞ്ഞു “എന്റെ പെങ്ങളൂട്ടി ..ഇന്ന് വന്നില്ല സാറേ.അവള് വന്നില്ല..അവള് വരുന്ന ബസിലും വന്നില്ല..എവിടെയും കണ്ടില്ല സാറേ..കണ്ടുപിടിച്ചു താ സാറേ..സാറേ..” കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ആ 6 അടി ബലിഷ്ഠശരീരൻ അവളുടെ കാലിൽ വീണു. “എണീക്കു.. അയ്യേ താൻ..എന്താടോ എഹ്”. ആരായാലും തന്റെ കാലിൽ വീഴുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖം, അതിൽ ഒരല്പം ആസ്വദിച്ചു, സന്തോഷിച്ചു അവൾ അയാളെ എഴുന്നേല്പിക്കാൻ പതിയെ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഫെർന്നു, താൻ എന്തിനാടോ ഇയാളോട് എഹ്..ശ്ശെ എന്താടോ” “മാഡം അത്..” അവൾ അയാളെ പിടിച്ചു എഴുനേല്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷെ അയാൾ ആ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പുണർന്നു കിടന്നു,അനക്കമില്ലാതെ, വിതുമ്പൽ ഇല്ലാതെ. അവൾ മനസിലാക്കി, അയാൾക്കു ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്. “ഫെർന്നു ഇയാൾക്കു ബോധം പോയി,എടുത്തോണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോടോ..ഓരോരോ പുലിവാലുകൾ” രണ്ടു പൊലീസുകാര് അയാളെ നന്നേ പണിപ്പെട്ടു അയാളെ ആ കെട്ടു അയയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു നോക്കി, സാധിച്ചില്ല, വിയർപ്പിൽ മുങ്ങി അവർ പരാജയപെട്ടു. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ഒന്നു കുടഞ്ഞു, അയാൾ തെറിച്ചു വീണു അവളുടെ കാലുകളുടെ അപ്പുറത്തേക്ക്. അവളുടെ ചുണ്ടുകളില് ചെറുപുഞ്ചിരിയുടെ കുസുമദളം വിരിച്ചു. “എടുത്തോണ്ട് പോടെ ഇയാളെ വല്ല ഹോസ്പിറ്റലിലും..ഫെർന്നു, ഇയാളുടെ മകളുടെ കാര്യം അന്വേഷിക്കണം..അവൾ എവിടെയാ ജോലി ചെയ്യണേ, ബസ് കണ്ടക്ടർ, ഓഫീസിൽ അട്ടേണ്ടൻസ് ബുക്ക് എല്ലാം നോക്കിക്കോ..ഇയാൾ എണീക്കുമ്പോ നമുക്കു ഒരു ഉത്തരം ഉണ്ടാകണം” അയാളെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഉയർത്തിയ പോലീസുകാരൻ പരിഭ്രമത്തിൽ പറഞ്ഞു “..ഇയാള് ചത്തു..സാറേ” “എന്താന്നു.. എഹ്ഹ്.. ദൈവമേ”.അയാളുടെ പൾസ്‌ പരിശോധിച്ച ശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു “മരിച്ചു..താൻ ഇയാളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോടോ..ദൈവമേ..ഫെർന്നു..ഇയാളുടെ മകൾ..ഇയാളുടെ വീട്ടിൽ അറിയിക്കണം..എവിടെയാ വീട്..നമുക്ക് പോകാം..താൻ വീട്ടിലോട്ട് പോ..ഞാൻ മകളുടെ ഓഫീസിൽ പോകാം..എവിടെയാ പറ..” “മാഡം, അത് അയാള് ഇവ്ടുത്തുകാരൻ അല്ല, അത് പിന്നെ..മാഡം..അയാളുടെ സ്ഥലം അത് അറിയില്ല..” “എഹ്? ഫെർണാണ്ടസെ പണി പാളും കേട്ടോ, താൻ എന്ത് തേങ്ങ ആഡോ ഇയാളോട് ഇത്രേം നേരം ഒലത്തിയെ..എഹ്” “മാഡം..അത് അയാള്..വന്നു കേറിയ മുതൽ ഇങ്ങനെ നിലവിളി ആയിരുന്നു..ഞങ്ങൾ അയാളെ ചോദ്യം ചെയ്ത് തുടങ്ങിയില്ല..അത്” “ഡോ…അയാളുടെ താൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ അയാളെ, എഹ്..എവിടെയാടോ..എവിടുത്തുകാരൻ ആഡോ..എന്തേലും” “…മാഡം..അത്”. “ഡോ, അയാളുടെ മോളു.. അയാള്..എന്ത് ചെയുമെഡോ..” ഒരു നിമിഷം കുറ്റബോധം,നിസ്സഹായത മനസിൽ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് തന്നെ എന്നറിഞ്ഞ അവർ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവൾ മനസിൽ എന്തോ ഉറപ്പിച്ചു “ഫെർന്നു, താൻ ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിൽ ഒന്നു അന്വേഷിക്, ഞാൻ ബസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോവാം” “..മ്മ് മാഡം..പ്രശ്നം ആകുമോ” “താൻ ആദ്യം പറഞ്ഞത്‌ അന്വേഷിക്” അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു നടക്കാൻ ആഞ്ഞു, അവൾക്കു സാധിക്കുന്നില്ല, അവൾ പിന്നെയും പിന്നെയും ശ്രമിച്ചു, അവൾ അവളുടെ ശക്തി മുഴുവൻ എടുത്ത ശ്രമിച്ചു, കഴിയുന്നില്ല, ആരോ അവളുടെ കാലുകളിൽ ചങ്ങല കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചിരികുന്ന പോലെ,ആരോ അതിൽ കെട്ടിപ്പുണർന്നു തെങ്ങുന്ന പോലെ..ഭയത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് നടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, എന്ത്..എനിക്കു എന്താ” പക്ഷെ അത് കേൾക്കാൻ ഫെർണാണ്ടസ് നിവർന്നു നില്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾ ബോധരഹിതനായി നിലം പൊത്തി. ഫെർണാണ്ടസ് മത്രമല്ല അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഓരോ പോലീസുകാരും നിലം പൊത്തി.അവൾ നന്നായി ഭയന്നു, അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു, ഒന്ന് നടക്കാൻ,അനങ്ങാൻ, വിയർത്തു കുളിച്ചു..അവൾ ഒന്ന് ധീർഖമായി ശ്വസിച്ചു, ഭയം,നിസ്സഹായത അവളെ വല്ലാതെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു. അവൾ വീണ്ടും ശ്രമിക്കാൻ ഉറപ്പിച്ചു മുന്നോട്ടു ആയാൻ തീരുമാനിച്ചു, ആ ചെറിയ സമയത്തിനു ഇടയിൽ എവിടെയോ എവിടെ നിന്നോഒരു ചെറിയ കരച്ചിൽ, ആത്മാവിന്റെ വിതുമ്പൽ കേട്ടു. അവൾ..അവൾ ഭയവിഹ്വലതയോടെ അത് കേട്ട് തരിച്ചു നിന്നു.

ഇരുട്ടിലെ വെളിച്ചങ്ങൾ

“അമ്മച്ചീ”

“എന്നാടാ മോനെ” 

“എന്നാ അമ്മച്ചി ഇരുട്ട്” 

“കറണ്ട് പോയതാടാ മോനെ” 

“എത്ര നേരായി അമ്മച്ചി..പപ്പാ എന്തിയെ” 

“പപ്പാ വരും മോനെ, ഇപ്പോ വരും”

“എത്ര നേരായി അമ്മച്ചി.. അമ്മച്ചി മുറുക്ക് ഉണ്ടോ..ഒരു ഇഷ്ടം”

“മ്മ്..”

“വാ ഒന്ന് പൊളിച്ചെ മോനെ..ആ ആ”

ആ കരുമുറെ ശബ്ദം ഇരുട്ടിൽ എല്ലാം നിറഞ്ഞു.ഇരുട്ടിനു കൊതി തോന്നിയോ ആവോ. 

“പതിയെ തിന്ന്..ചുണ്ടി കടിക്കണ്ടാ..”

“മ്മ് മ്മ് മ്മ്”

“കഴിക്കുമ്പോ സംസാരിക്കാതെടാ മോനെ”

“എന്നാടാ ക്ഷീണിച്ചോ..പതിയെ കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ മുത്തേ”

“അമ്മച്ചീ..”

“എന്നാടാ..എന്ന വയ്യായ്ക വല്ലോം തോന്നാണുണ്ടാ”

“…അമ്മച്ചീ..”

“എന്നാടാ എന്നാടാ മോനെ”

“അമ്മച്ചി എങ്ങനാ ഇരുട്ടത്ത് ഒന്നും തട്ടാതെ പോയേ?”

“അമ്മച്ചീ എന്ന ഒന്നും പറയാത്തതെ”

“മതിലെ പിടിച്ചു പിടിച്ചു പോയെടാ മോനെ”

“അമ്മച്ചീ കള്ളം പറയുവാ ഇല്ലേ?..എന്റെ കാഴ്ച പോയോ അമ്മച്ചീ..”

“അമ്മച്ചീ കരയാതെ ..”

“അമ്മച്ചീ കരയല്ലേ എന്റെ പൊന്നമ്മച്ചി അല്ലെ”

“അമ്മച്ചീ എനിക്ക് എല്ലാം കേൾകാം അമ്മച്ചീ.. പണ്ട് ഇങ്ങനെ പറ്റില്ല അമ്മച്ചീ..അമ്മച്ചീ കരയല്ലേ അമ്മച്ചീ”

“നിർത്തിയെടാ മോനെ..ഞാൻ നിർത്തി”

“ഇവിടെ അമ്മച്ചീടെ കവിള്..അമ്മച്ചീ അപ്പനും പോയതാണോ അമ്മച്ചീ..”

“നിനക്കെന്തിനാടാ അപ്പൻ..ഞാൻ ഇല്ലേ..ഞാൻ  ഇല്ലേടാ”

“അമ്മച്ചീ”

സൃഷ്ടാവ് അറിയാൻ,

സൃഷ്ടാവ് അറിയാൻ,

ഈ കത്തു നിങ്ങൾക്കു കിട്ടുന്ന നിമിഷം നിങ്ങൾ അറിയണം, നിങ്ങളുടെ കളിയിലെ പരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട കാലാൾ ആകാൻ എനിക്കു സൗകര്യമില്ല എന്ന്.

താൻ എനിക്ക് തന്ന ജീവൻ. എനിക്ക് മതിയായി എന്നു അറിയിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്റെ നിശ്ചലമായ കൈകൾ ചലിപ്പിച്ചു എന്റെ ജീവിതം എഴുതാൻ  തീരുമാനിച്ചു,തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഓരോ ഋതുഭേദവും എനിക്കു സമ്മാനിച്ച സ്മരണകൾ തനിക്കു ഞാൻ അയച്ചു തരുന്നു. ഭൂമിയിൽ അലസമായി ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു ആത്മാവിന്റെ നെരിപ്പൊടിലും നിലവിളിക്കുന്ന ഓർമകളെ ബന്ദിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ നിലവിളികളുടെ ഉഷ്മാവിൽ പോലും ഒരാൾ കൈ വിടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന ചില പ്രതീക്ഷകൾ ഉണ്ടാവും. അങ്ങനെയുള്ള പ്രതീക്ഷകളെ തകർത്തു രസിച്ചു താൻ  പറയാൻ തുടങ്ങുന്ന ജീവനരഹസ്യങ്ങൾ എന്താണെങ്കിലും അത് എനിക്ക് വേണ്ട എന്നറിയിക്കുന്നു. ഒരപേക്ഷ കുട്ടികളെ തന്റെ കരുക്കൾ ആക്കരുതേ എന്നു മാത്രം.

ഞാൻ ചത്തു എന്നു അറിയിക്കുന്നു. ഇനിയും പുതിയ ജന്മങ്ങളുടെ സാത്വികജ്ഞാനത്തിൽ എന്നെ രസിപ്പിക്കരുതെ

എന്നു നിന്റെ അഹങ്കാരിയായ,

സൃഷ്ഠി.

ജീവന്റെ അർത്ഥം

“ദിനേശാ എനിക്ക് ആളെ സാധനം കിട്ടണം, ഇല്ലേല് ഞാൻ ഇങ്ങടെ വീട്ടിലോട്ടു ആങ്‌ വരും, എനിക്ക് വേറൊന്നും ഇല്ലാട്ടാ”

“ജോയേ നീ ഇങ്ങനെ പറയല്ലേട്ടോ, നമ്മ ഇന്നലെ കൂടി ഒരുമിച്ച വലിച്ചതല്ലേടോ, എനിക്കാ ഇച്ചേകൂടി സമയം താടോ”

“ഇല്ലാന്റ മോനെ, നമ്മള് സമയം തരാന് വെക്കണങ്ങില് നമുക്കു സമയം തരാൻ മോളി പറയണം”

“മോളി ഇയാളുടെ ഭാര്യ അല്ലെടോ, പറയെടോ ഒന്നു എനിക് വേണ്ടി”

“പറഞ്ഞതാടോ, അതാ ഇന്നലെ ഞാൻ പുറത്ത്, നമ്മൾ ഇന്നലെ വലിച്ചില്ലേ.. ഞാൻ പുറത്തു അതോണ്ട് മ്മ വലിച്ചു”

“ഇന്റെ പെണ്ണ് ആള് ഒരു ടൈപ്പ് ആണല്ലോ” 

“എന്റെ പെണ്ണ് എങ്ങനെ ആയിക്കോട്ടെ, ഈ ആ സാധനം എടുത്തു വയ്ക്ക് ട്ടാ..വയ്ക്കണം ട്ടാ”

“നീ പേടിപിക് ണാ.. എന്നെ..നീ..ഒന്നു പോടാ ഉവ്വെ” 

“ദിനേശാ വേണ്ടാ ട്ടാ..നീ ഞൊണ്ടി കളിക്കല്ലേ..കളി വേണ്ടാട്ട”

“നീ പോടാ ചെള്ള് ചെക്കാ..നീ പൂ..നീ പോയേ”

“ഡാ കോപ്പേ നാളെ ഞാൻ വരുമ്പോ സാധനം ഇല്ലാ ങ്ങി ..ദിനേശാ നീ വെഷമിക്കും..നന്നായി വെഷമിക്കും”

“എന്നാ ഇയാള് എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒന്നു വാങ്ങും..കാണട്ടെ”

ആക്രോശങ്ങൾ ഉയർന്നു, കൈകൾ ഉയർന്നു, ശരീരങ്ങൾ മൽപിടിത്തത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അവിടെ ഇവിടെ ആയി ചെറുപലഹാരങ്ങളുടെയും ചെറുപുഞ്ചിരിയുടെയും അകമ്പടി ഓടെ ആളുകൾ ഇതെല്ലാം കണ്ടുനിന്നു.പതിയെ കാരഘോഷങ്ങൾ ഇവിടെ ഒക്കെയോ ഉയർന്നു കേട്ടു. പൊടുന്നനെ എവിടെയോ ഉള്ള TV ഇത് ആരോ ഒരാൾ നിലവിളിച്ചു..”ലോകം അവസാനിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു”. പുറകെ ചില നിലവിളികളുടെ ചിത്രങ്ങൾ, രക്തം കറ മാത്രമുള്ള ചില ദൃശ്യങ്ങൾ, തകർച്ചയുടെ പാരമ്യത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ,നിസ്സഹായതയുടെ മാത്രം കണ്ണുകൾ..TV കണ്ടു നിന്നവർ പക്ഷെ..അവർ കരഞ്ഞില്ല,ചിരിച്ചില്ല..പതിയെ അവർ കൂട്ടം വിട്ട് പോയി..ആക്രോശങ്ങൾ, കാരഘോഷങ്ങൾ,അക്രമത്തിന്റെ നിലവിളികൾ എല്ലാം എല്ലാം നിശബ്ദതയിൽ ഏകീകൃതമായി. അങ്ങനെ നിശബ്ദത മാത്രം ആയി. 

“ജോയിയെ നമുക്കു ഒരെണ്ണം വലിച്ചാലോടാ” 

“ആഹ് മോളി..”

ജീവന്റെ അർത്ഥം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.