ശൂന്യം. മൗനം.

എന്റെ ഏത് നിമിഷവും നിനക്കു എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു അടർത്തിയെടുക്കാം, അതിൽ അർത്ഥവും അർത്ഥശൂന്യതയും ഉണ്ടാകാം. ആ അർത്ഥം നീയും ആ ശൂന്യത ഞാനും ആകുന്നു.

ഉരുക്കിന്റെ ബലിഷ്ഠത ഇല്ല, ആർദ്രമായ വാക്കുകൾ പോലും പറയാൻ ഇല്ല. എന്റെ മൗനമാണ് നിന്നോട് ഉള്ള എന്റെ പ്രണയം.

ജീവി

ചിരപരിചിതരായ അപരിചിതരുടെ നടുവിൽ ആണ് നമ്മുടെ ജീവിതം. തമ്മിൽ പരിചയം ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി, ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ മറവിൽ സ്വജീവനത്തിന്റെ മാത്രം പരീക്ഷകൾക്ക് കോപ്പ് കൂട്ടുന്നവർ. അവിരാമം തുടരുന്ന വൈകാരിക ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഒളിയുദ്ധം നടത്തുന്ന പോഴന്മാർ. അങ്ങനെയേ കരുതിയിരുന്നുള്ളൂ, അങ്ങനെ കരുതാൻ, അങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു.

ഞാൻ ആര് എന്നു നിങ്ങൾക്ക് തോന്നാം. നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ എന്തും വിളിക്കാം, അച്ഛൻ, അമ്മ,സുഹൃത്ത്, ദൈവം, പടച്ചവൻ,കാർകോടകൻ, ദാമു,രാജു, ശ്യാമ, വേണു,പന്നി,പാട്ടി,പട്ടി അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിത നിഘണ്ടുവിൽ നിങ്ങൾക്ക് അവലംബിക്കാവുന്ന ഏതു നാമധേയവും എനിക്ക് ചാർത്തി തരാവുന്നതാണ്.

ഞാൻ എന്നൊന്ന് ഇല്ല, കാരണം ഒരായിരം മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലും, അല്ല ഏതു ജീവജാല സമ്മേളനങ്ങളിലും ഞാൻ അദൃശ്യൻ ആണ്, അവരുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ ഞാൻ എന്നത് പ്രതിഫലിക്കാറില്ല. ഞാൻ ഏകനും ദ്വൈതനും ആണ്. എനിക്ക് അറിവില്ല, വിശ്വാസമില്ല, വേഷ്ടിയില്ല, ഉഗ്രതാപവും ഇല്ല, നിറമില്ല,ലോപമില്ല,പിന്നെ ബാക്കിയുള്ള ശരീരമോ , അത് എന്റെയല്ല നിന്റെയാണ്.

ഞാൻ നഗ്നൻ ആണ്, അതു കൊണ്ടു തന്നെ എനിക്ക് എന്തും കാണാം, എന്തും പറയാം, ഏതു ചേതോവികാരം ആണോ അതിനു പൊളിക്കാൻ എനിക്ക് തൊലിപ്പുറം ഇല്ല. ഞാൻ നഗ്നൻ ആണ്.

അങ്ങനെ വിഷ്ടപത്തിലോട്ടുമേ ഞാൻ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, എന്നെ അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, ആ ജീവിയ്ക്ക് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം ആയിരുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ കാണുന്ന മനുഷ്യന്റെ അത്ര വളർച്ചയും ഇല്ല. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദേഹത്തു കയറി ഇരിക്കയാണ് അതു. അതു എന്നെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതെന്ത് വസ്തു ആണ്, ഇതെന്തു ജീവി. ഞാൻ അതിനെ എന്റെ അറിവ് മുഴുവൻ കാട്ടി. പേടിക്കട്ടെ എന്നു കരുതി, പക്ഷേ അത് അപ്പോഴും പല്ലിളിച്ചു കാണിച്ചു, അയ്യേ, അതു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നു.

എനിക്ക്, തൊലിപ്പുറം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ മതപ്രഭാഷണം നടത്തി നോക്കി, അതു അപ്പോഴും വിചിത്രമായ ഒരു ശബ്ദം ഭാഷണം നടത്തികൊണ്ടു കൈകാട്ടി ചിരിച്ചു. അതിനെ ഒക്കത്ത്‌ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ആ രൂപം എന്നെ നോക്കുന്നു, കണ്ണുരുട്ടുന്നു. അതിനും എന്നെ.. ഞാൻ രൂപനാണ്, ദൃശ്യൻ ആണ് ഇവർക്ക്, ഇവരുടെ പുറകെ അലയണം ഇനി കുറച്ചു നാൾ.

കേൾക്കാതെ പോകുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ

വളരെ മടിയോടെ കറങ്ങുന്ന ഫാനിന് ചോട്ടിൽ, പ്രപഞ്ചം അതിനെ അറിയുകയാണ്.

” ഇൗ ജീവന്റെ അർത്ഥം എന്ത് കോപ്പാണ്?”

 “ഒന്നുകിൽ നീ അത് എടുത്തു അടിക്ക്, അല്ലേൽ പോയി ചാവ്” 

“അതാണോ ജീവന്റെ അർത്ഥം”

“ആ.. അതാണ്.. ഇപ്പൊ”

“ഞാൻ ഇന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ട്. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ മറ്റൊരു സ്വപ്നം കണ്ട്”

“ഡാ ഇന്റെല്ലക്ടുവൽ അവല്ലെ, അല്ലെങ്കിൽ ആയിക്കോ, പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒണ്ടാക്കല്ലേ.. എടുത്തു അടി, നിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു അടിക്കാൻ ..വേണ്ടാന്നു വിചാരിച്ചത് ഇതൊക്കെ കൊണ്ടു ആണ്.”

“ഇന്നലെ ഞാൻ നാളെ സ്വപ്നം കണ്ടായിരുന്നു, അത് സ്വപ്നം ആണോ, അതോ ഇന്ന് തന്നെ ആണോ?”

“ഡാ മയിരെ, മതി,.. മതിയാക്കി..ഞാൻ പോകുവാണ്..”

അവൻ അവന്റെ ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി, പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു തുറന്ന്, പോകാൻ നേരം കൂട്ടുകാരനെ  ദൃഷ്ടി കൊണ്ട് ദേഷ്യം അറിയിച്ചു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയ അയാൾ താൻ കുടിച്ച് വറ്റിച്ച ഗ്ലാസ്സിലേക്കു ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു, എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടു അയാൾ മറ്റവനെ നോക്കി.

ഗദ്ഗദത്തോടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മറ്റവൻ ചോദിച്ചു,

“ഡാ എവിടെയോ ഒരു തരിപ്പ് , ഒരിക്കലും അറ്റം കാണാത്ത, ഒരിക്കലും ഒഴുകി തീരാത്ത ഒരു വിയർപ്പു തുള്ളി പോലെ.. ഞാൻ ആരാടാ?. ഞാൻ മരിച്ചോ?..ഞാൻ എന്നത്?.. ഡാ..?”

പക്ഷേ അത് കേൾക്കാൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകലും രാത്രിയും വേർതിരിച്ച് അറിയാൻ അവസരം നൽകാത്ത ആ റൂമിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ആ മേശയ്ക്കു മുൻപിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കസേരയും  പിന്നെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മനുഷ്യനും. അയാളുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ ശബ്ദികുന്നുണ്ട്. 

പ്രപഞ്ചം വിളിക്കുന്നത് ആണ്. അയാൾ അതു അറിഞ്ഞു കാണില്ല.

മാറ്റൊലി.

നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാം എന്ന് കരുതട്ടെ. എവിടെയോ എനിക്ക് വേണ്ടി ആക്രോശങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ആകിയ ഞാൻ നിന്നോട് ചിലത് പറയട്ടെ,  എന്റെ വികാരങ്ങളുടെ വിചാരങ്ങളുടെ തീരാത്ത നിലവിളികൾ  മണി നാദത്തിന്റെ അനുരണനം പോലെ ഇങ്ങനെ അവിരാമം തുടർന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ മാറ്റൊലി എന്റെ തലച്ചോറ് വെട്ടിപൊളിക്കുന്നു. 

നിനക്ക് ഇവളെ ഓർമയുണ്ടോ, കല്യാണിയെ,  എന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടപ്പുണ്ട് അവൾ‌. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നും നിലയ്ക്കാത്ത ആ പുഞ്ചിരി ഉണ്ട്. ഈ പുഞ്ചിരി ആണ് ഇന്ന് എന്റെ വേദനസംഹാരി.

അവള് നിങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. അവള് നിങ്ങളെ കാണാൻ വേണ്ടി അവിടേക്ക് വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയാൻ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മാറിൽ ഞാൻ കുത്തിയിറക്കിയ കത്തി , ചുവന്ന പിടിയുള്ള കത്തി, നിന്റെ അടുക്കളയിലെ സവാള കത്തി ഇല്ലെ, അത് അവൾക്ക് വേണം എന്ന്. അത് പറയാൻ മറന്നു, ഞാൻ ആണ് അവളെ കൊന്നത്. അവൾക്ക് മരണം ഇഷ്ടം ആണെത്രെ. 

നിന്റെ സ്വപ്നം എന്ത് രസമാണ്. നിന്റെ കുട്ടികാലം, നിന്റെ സ്വപ്നം നിന്റെത് മാത്രം ആയിരുന്നു അല്ലേ. എന്റെ സ്വപ്നത്തില് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, വിശ്വ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ എല്ലാം എന്റെ സ്വപ്നത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഞാൻ ദൈവം ആയത്. നിന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. അവ ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും വേദനയും നൊമ്പരങ്ങളും മാത്രം ആയിരുന്നു. 

വേദന, പറയാൻ മറന്നു, ‎ഞാൻ ഏതോ ഒരു വഴിയിൽ നിന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടു. അയാളോട് കുറച്ചു സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു. കഥയിലും കണ്ണീരിലും മാത്രം പരിചയിച്ച അയാളുടെ അംഗ ചേഷ്ടകൾ ഓരോന്നും എന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചത് പോലെ തോന്നി, നമ്മുടെ ഓർമകളിലേക്ക് ഒരു തമോഗർത്തം പോലെ പിടിച്ചുവലിച്ച് കൊണ്ട് പോകും പോലെ, പക്ഷേ ഇന്ന് എനിക്ക് ആ സൗഭാഗ്യം സ്വയം നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ കൂടിയുള്ള എന്റെ യാത്ര തുടരാം എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അയാളോട് കൈ കൊടുത്ത് പിരിയുമ്പോൾ, എന്റെ കൈ ഇറുകേപിടിച്ച് അയാള് എന്നോട് ഒരു കൂട്ടം പറയാൻ പറഞ്ഞു, നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരൻ അയാൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചു എത്രെ. ഞാൻ അത് നിന്നോട് പറയാൻ താത്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. നിന്റെ കാവൽക്കാരൻ ഇനിയില്ല, അതിനെ ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. നിന്റെ ഓർമകളുടെ ശ്മശാനത്തിലെ തെമ്മാടി പറമ്പിൽ ഞാൻ അവനെ പ്രതിഷ്ടിച്ചു, ഞാൻ പോകുമ്പോൾ നിനക്ക് ഒരു ദൈവം വേണമല്ലോ. കഷ്ടം തന്നെ.

ഞാൻ പറയാൻ വന്നത് അതായിരുന്നു, ഞാൻ ഇന്ന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയാണ്,നീ ഇന്ന് മരിക്കുകയാണ്. നിനക്ക് ഇനി സമയം എന്നൊന്ന് ഇല്ല, ഓർമകൾ എന്നൊന്നില്ല, സ്വപ്നങ്ങൾ എന്നൊന്നില്ല, നീ പോലും ഇനി ഇല്ല. നീ പ്രപഞ്ചം ആണ്. വിശ്വം ആണ്. ഞാൻ പോകട്ടെ, നീയും ഞാനും ഞാൻ ആണ്.