ബാക്കിയാകുന്ന ചിരി

പ്രിയ സുഹൃത്തേ,

കഥകൾക്ക് ഒരിക്കലും പഞ്ഞം ഇല്ല എന്നത് ശരിയാണ്, പക്ഷേ ഓർമയിൽ ആദ്യം തെളിയുന്ന കഥകൾ കൂടുതൽ വിഷമം ഉള്ളതാണ്, അത് എപ്പോഴും അങ്ങനെ ആയിരിക്കും.

ഒരിക്കല് ഒരു പരീക്ഷ എഴുതാൻ ഞാൻ ചെന്നൈയില് പോയി. പരീക്ഷയ്ക്ക് സെന്റർ കേരളത്തിൽ പലയിടത്തും ഉണ്ടെങ്കിലും, പരിചിതമല്ലാത്ത നഗരത്തിൽ തന്നെ പോയി എഴുതണം എന്ന ഒരാഗ്രഹത്തിന്റെ പേരിൽ, ഒരു വാശിയുടെ പേരിൽ, ഞാൻ ചെന്നൈ വെച്ച് പിടിയ്ക്കാൻ ഉറച്ചു. ഒരു വൈകുന്നേരം 5.30 മണിക്ക് ഞാൻ യാത്ര തുടങ്ങണം, ചെന്നൈ നഗരം ലക്ഷ്യമാക്കി. അന്ന് 4 മണി ആയി കാണും ഞാനും എന്റെ ജ്യേഷ്ഠ സ്ഥാന ത്തുള്ള ജോൺ അലക്സാണ്ടർ എന്ന ജോൺ ചേട്ടനും കൂടി ഓഫീസിന് പുറകിലുള്ള ചെറിയ നടവഴി താണ്ടി അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോയി. എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, എന്റെ മണ്ടത്തരങ്ങൾ, എന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ, ചേട്ടന്റെ ചുണ്ട് വലിഞ്ഞുള്ള കണ്ണ് പാതിയായുള്ള വലിയ ചിരി ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ മേമ്പൊടി ആയി ഉണ്ട്. രണ്ടു സിഗരറ്റ് വാങ്ങി, പതിയെ വലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു. ജീവന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും അറിവിനെ കുറിച്ച് ഐഡന്റിറ്റി യെ കുറിച്ച്, ആത്മബോധത്തിന്റെ ആഴങ്ങളെ കുറിച്ച് അങ്ങനെ കരയ്ക്കും കടലിനും ആകാശത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. 4.45 ആയി ഞങ്ങൾ പുറകിലെ പ്രധാന റോഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പിന്നെ ഒരു യൂബർ ടാക്സി വിളിച്ചു, ഞങ്ങൽ സംസാരം തുടർന്ന്, ഡോക്കർ, ലിനക്സ് അങ്ങനെ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ തമ്പാനൂർ റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ എത്തി എന്ന് തോന്നി, പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും 5.15 ആയി കഴിഞ്ഞു. ബസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോകേണ്ട ചേട്ടൻ, എന്നെ യാത്ര അയക്കാൻ സ്റ്റേഷനിൽ ഉള്ളിലേക്ക് വന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ വീട്ടുകാര് എത്തിയിട്ടില്ല, ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ അകപെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ജോൺ ചേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും പ്ലാറ്റ്ഫോം ഒക്കെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ജോൺ ചേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു “നിനക്ക് അറിയല്ലോ എങ്ങനെ എഴുതണം എന്ന്, നന്നായി എഴുതണം എന്ന് പറയേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ”
എന്നെ യാത്രയാക്കി ജോൺ ചേട്ടൻ, പുള്ളിയുടെ സ്ഥിരം യാത്രയുടെ പുറകെ പോയി, പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ ആരായിരുന്നു ചേട്ടന് എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ “ഞാൻ ആരെയും യാത്ര അയക്കാൻ റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ കയറിയിട്ടില്ല, നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്, ഞാൻ ആദ്യമായി, പരീക്ഷ ജയിക്കണം, ജയിക്കും, എനിക്ക് അറിയാം” സ്നേഹം അങ്ങനെ ഒക്കെയാണ്, മനുഷ്യൻ അങ്ങനെ ഒക്കെയാണ്, അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിലും, ജോൺ ചേട്ടൻ അങ്ങനെ ആണ്. ഞാൻ പതിയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആലോചിച്ചു, ഒന്ന് പറയണ്ടെ എനിക്കും നിങ്ങള് എന്റെ ചേട്ടനെ പോലെ ആണെന്ന്. പക്ഷേ എനിക്ക് പറ്റിയില്ല, അന്ന് സ്വകാര്യമായി ചിരിക്കാനും കണ്ണ് നിറയ്ക്കാനും മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ചേട്ടൻ തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ചിരിയിൽ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു, ആ കാഴ്ച എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും.

നടന്നു പോയി ചേട്ടൻ. ഞാൻ നടന്നു കയറി നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന എന്റെ ട്രെയിനിലെ എന്റെ ബോഗിയിൽ.
എടുക്കുന്നതിന് തൊട്ടു മുൻപുള്ള ഒരു ആടിയുലച്ചിൽ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ തയാറെടുത്തു, അച്ഛനും അമ്മയും അപ്പോഴാണ് എത്തിയത്, അവർ എനിക്ക് അല്പം ഉപദേശവും, ധൈര്യവും, ഒരുപാട് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും തന്നു.ഈ പരീക്ഷ എത്ര പ്രധാനം ആണെന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചു, ആശയങ്ങളെ ക്രോഡീകരിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ കനം കുറച്ച് എഴുതൂ എന്ന് അവർ ഓർമിപ്പിച്ചു. കാരണം ഇത്തരം സർക്കാർ പരീക്ഷകൾക്ക് ചില അപ്രഖ്യാപിത അലിഖിത രീതികളുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് അവർ. ഞാൻ പക്ഷേ അധികം അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് സംസാരിച്ചില്ല. കുറെ നേരം മുൻപ് ജോൺ ചേട്ടനോട് ഒപ്പം നിന്ന് വലിച്ച സിഗരറ്റ് മണം അമ്മയ്ക്ക് കിട്ടാൻ പാടില്ല, കിട്ടിയാൽ തീർന്നു. അമ്മ എന്നും അമ്മ തന്നെ ആണല്ലോ.
ട്രെയിൻ പതിയെ നീങ്ങി തുടങ്ങി. ചെന്നൈ മഹാനഗരം ഇനി 16 മണിക്കൂർ അപ്പുറം, ഒരു ദിവസം പോലുമില്ല.
മനസ്സ് അപ്പോ പതിയെ ജോൺ ചേട്ടനെ, അച്ഛനെ അമ്മയെ, വിട്ടു എന്നോട് ഒപ്പം മാത്രമായി നിന്നു.
പിന്നീട് ഞാൻ ആ പരീക്ഷയിൽ തോറ്റു, പക്ഷേ യാത്ര, റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ, അച്ഛൻ, അമ്മ, സിഗരറ്റ്, അങ്ങനെ എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്. പിന്നെ തീരാ വേദനയായി ജോൺ ചേട്ടനും, പിന്നീട് 2 മാസം കൂടിയേ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ജോൺ ചേട്ടൻ ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.

Advertisements

ശൂന്യം. മൗനം.

എന്റെ ഏത് നിമിഷവും നിനക്കു എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു അടർത്തിയെടുക്കാം, അതിൽ അർത്ഥവും അർത്ഥശൂന്യതയും ഉണ്ടാകാം. ആ അർത്ഥം നീയും ആ ശൂന്യത ഞാനും ആകുന്നു.

ഉരുക്കിന്റെ ബലിഷ്ഠത ഇല്ല, ആർദ്രമായ വാക്കുകൾ പോലും പറയാൻ ഇല്ല. എന്റെ മൗനമാണ് നിന്നോട് ഉള്ള എന്റെ പ്രണയം.

ജീവി

ചിരപരിചിതരായ അപരിചിതരുടെ നടുവിൽ ആണ് നമ്മുടെ ജീവിതം. തമ്മിൽ പരിചയം ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി, ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ മറവിൽ സ്വജീവനത്തിന്റെ മാത്രം പരീക്ഷകൾക്ക് കോപ്പ് കൂട്ടുന്നവർ. അവിരാമം തുടരുന്ന വൈകാരിക ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഒളിയുദ്ധം നടത്തുന്ന പോഴന്മാർ. അങ്ങനെയേ കരുതിയിരുന്നുള്ളൂ, അങ്ങനെ കരുതാൻ, അങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു.

ഞാൻ ആര് എന്നു നിങ്ങൾക്ക് തോന്നാം. നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ എന്തും വിളിക്കാം, അച്ഛൻ, അമ്മ,സുഹൃത്ത്, ദൈവം, പടച്ചവൻ,കാർകോടകൻ, ദാമു,രാജു, ശ്യാമ, വേണു,പന്നി,പാട്ടി,പട്ടി അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിത നിഘണ്ടുവിൽ നിങ്ങൾക്ക് അവലംബിക്കാവുന്ന ഏതു നാമധേയവും എനിക്ക് ചാർത്തി തരാവുന്നതാണ്.

ഞാൻ എന്നൊന്ന് ഇല്ല, കാരണം ഒരായിരം മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലും, അല്ല ഏതു ജീവജാല സമ്മേളനങ്ങളിലും ഞാൻ അദൃശ്യൻ ആണ്, അവരുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ ഞാൻ എന്നത് പ്രതിഫലിക്കാറില്ല. ഞാൻ ഏകനും ദ്വൈതനും ആണ്. എനിക്ക് അറിവില്ല, വിശ്വാസമില്ല, വേഷ്ടിയില്ല, ഉഗ്രതാപവും ഇല്ല, നിറമില്ല,ലോപമില്ല,പിന്നെ ബാക്കിയുള്ള ശരീരമോ , അത് എന്റെയല്ല നിന്റെയാണ്.

ഞാൻ നഗ്നൻ ആണ്, അതു കൊണ്ടു തന്നെ എനിക്ക് എന്തും കാണാം, എന്തും പറയാം, ഏതു ചേതോവികാരം ആണോ അതിനു പൊളിക്കാൻ എനിക്ക് തൊലിപ്പുറം ഇല്ല. ഞാൻ നഗ്നൻ ആണ്.

അങ്ങനെ വിഷ്ടപത്തിലോട്ടുമേ ഞാൻ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, എന്നെ അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, ആ ജീവിയ്ക്ക് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം ആയിരുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ കാണുന്ന മനുഷ്യന്റെ അത്ര വളർച്ചയും ഇല്ല. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദേഹത്തു കയറി ഇരിക്കയാണ് അതു. അതു എന്നെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതെന്ത് വസ്തു ആണ്, ഇതെന്തു ജീവി. ഞാൻ അതിനെ എന്റെ അറിവ് മുഴുവൻ കാട്ടി. പേടിക്കട്ടെ എന്നു കരുതി, പക്ഷേ അത് അപ്പോഴും പല്ലിളിച്ചു കാണിച്ചു, അയ്യേ, അതു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നു.

എനിക്ക്, തൊലിപ്പുറം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ മതപ്രഭാഷണം നടത്തി നോക്കി, അതു അപ്പോഴും വിചിത്രമായ ഒരു ശബ്ദം ഭാഷണം നടത്തികൊണ്ടു കൈകാട്ടി ചിരിച്ചു. അതിനെ ഒക്കത്ത്‌ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ആ രൂപം എന്നെ നോക്കുന്നു, കണ്ണുരുട്ടുന്നു. അതിനും എന്നെ.. ഞാൻ രൂപനാണ്, ദൃശ്യൻ ആണ് ഇവർക്ക്, ഇവരുടെ പുറകെ അലയണം ഇനി കുറച്ചു നാൾ.

കേൾക്കാതെ പോകുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ

വളരെ മടിയോടെ കറങ്ങുന്ന ഫാനിന് ചോട്ടിൽ, പ്രപഞ്ചം അതിനെ അറിയുകയാണ്.

” ഇൗ ജീവന്റെ അർത്ഥം എന്ത് കോപ്പാണ്?”

 “ഒന്നുകിൽ നീ അത് എടുത്തു അടിക്ക്, അല്ലേൽ പോയി ചാവ്” 

“അതാണോ ജീവന്റെ അർത്ഥം”

“ആ.. അതാണ്.. ഇപ്പൊ”

“ഞാൻ ഇന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ട്. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ മറ്റൊരു സ്വപ്നം കണ്ട്”

“ഡാ ഇന്റെല്ലക്ടുവൽ അവല്ലെ, അല്ലെങ്കിൽ ആയിക്കോ, പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒണ്ടാക്കല്ലേ.. എടുത്തു അടി, നിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു അടിക്കാൻ ..വേണ്ടാന്നു വിചാരിച്ചത് ഇതൊക്കെ കൊണ്ടു ആണ്.”

“ഇന്നലെ ഞാൻ നാളെ സ്വപ്നം കണ്ടായിരുന്നു, അത് സ്വപ്നം ആണോ, അതോ ഇന്ന് തന്നെ ആണോ?”

“ഡാ മയിരെ, മതി,.. മതിയാക്കി..ഞാൻ പോകുവാണ്..”

അവൻ അവന്റെ ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി, പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു തുറന്ന്, പോകാൻ നേരം കൂട്ടുകാരനെ  ദൃഷ്ടി കൊണ്ട് ദേഷ്യം അറിയിച്ചു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയ അയാൾ താൻ കുടിച്ച് വറ്റിച്ച ഗ്ലാസ്സിലേക്കു ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു, എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടു അയാൾ മറ്റവനെ നോക്കി.

ഗദ്ഗദത്തോടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മറ്റവൻ ചോദിച്ചു,

“ഡാ എവിടെയോ ഒരു തരിപ്പ് , ഒരിക്കലും അറ്റം കാണാത്ത, ഒരിക്കലും ഒഴുകി തീരാത്ത ഒരു വിയർപ്പു തുള്ളി പോലെ.. ഞാൻ ആരാടാ?. ഞാൻ മരിച്ചോ?..ഞാൻ എന്നത്?.. ഡാ..?”

പക്ഷേ അത് കേൾക്കാൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകലും രാത്രിയും വേർതിരിച്ച് അറിയാൻ അവസരം നൽകാത്ത ആ റൂമിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ആ മേശയ്ക്കു മുൻപിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കസേരയും  പിന്നെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മനുഷ്യനും. അയാളുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ ശബ്ദികുന്നുണ്ട്. 

പ്രപഞ്ചം വിളിക്കുന്നത് ആണ്. അയാൾ അതു അറിഞ്ഞു കാണില്ല.