ചില്ല് പാത്രങ്ങൾ ഉടയുന്നു.

അവള് ഇന്നും എന്നെ തെറി വിളിച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു വശങ്ങളിൽ ഒട്ടിപിടിച്ച മാംസത്തിന്റെ വീഥികൾ ഞാൻ എന്റെ ഓർമയിലേക്ക് പകർത്തുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പൂവിട്ട ചിന്തകളെ നിങ്ങൾക്ക് പ്രണയം എന്ന് വിളിക്കാം. റാം, അവനെ ഞാൻ ഇന്ന് തെറി വിളിച്ചു. അത് കേട്ട് അവൻ ചുണ്ട് കീറി ചിരിക്കുമ്പോൾ.. എന്റെ മനസ്സിൽ പൂവിട്ട ചിന്തകളെയും നിങ്ങൾക്ക് പ്രണയം എന്ന് തന്നെ വിളിക്കാം. ഇൗ രണ്ടു പ്രണയങ്ങളും എന്റെ സത്വം തന്നെയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്റെ നിദ്രയിൽ, ബോധത്തിൽ ഒരിക്കലും മറയാതെ എന്നെ നിരന്തരം പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. 

ഞാനും അവനും കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഏതോ ഒരു ഓർമയിൽ ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചിരുന്നു, എന്ത് കൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ എന്ന്. അവൻ അന്ന് പറഞ്ഞു “നിനക്ക് അല്ല, നമുക്ക് അല്ല, എന്തുകൊണ്ടോ പലർക്കും ഉണ്ട്, അവർ പറയാറില്ല, ദേഷ്യത്തിൽ, അക്രമത്തിൽ, അതാണ് ലോകത്തിൽ ഉള്ളത് ” ഞാൻ അവനെ കളിയാക്കി ” ഫ്രെയ്ഡ്യൻ ഉണർന്നു” അവൻ എന്നെ ചുംബിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു “ഞാൻ ഞാൻ ആണ് എന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ, ഞാൻ നീ തന്നെ ആണെങ്കിലോ”. ഞാൻ അവന്റെ നെഞ്ചില് കടിച്ചു “നീ സത്യമാണ്, ഞാൻ സത്യമാണ്, പക്ഷേ മൈഥിലി അവള്” അവൻ എന്റെ കവിളിൽ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് മെല്ലെ തടവി. “.. മൈഥിലി മാത്രമാണ് സത്യ..” 

എന്റെ ഓർമകൾ കറുത്തു തുടങ്ങുന്നു, എന്റെ ബോധം കറുത്തു തുടങ്ങുന്നു, എന്റെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴോ തടഞ്ഞ കണ്ണുനീര് ഉണങ്ങി തുടങ്ങുന്നു. മൈഥിലി അവളുടെ കവിളുകളിൽ ഒരു ചുംബനം ഞാൻ സമ്മാനിച്ച ദിവസം അവള് എന്നോട് ചോദിച്ചു ” നീ എന്ത് തേങ്ങ ആണ് ഇൗ കാണികുന്നെ, ഉമ്മ വെയ്ക്കാൻ പോലും അറിഞ്ഞൂടെ, നിന്റെ മറ്റവൻ  ഇതൊന്നും നിന്നെ ” ഞാൻ അവളെ കടന്നു പിടിച്ചു ഉമ്മ വെയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, മിന്നലിടി പോലെ ഒരു ഉഗ്രൻ അടി എന്റെ നെഞ്ചില് പതിച്ചു. “എന്റെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ എന്റെ ദേഹത്തിലോ ദേഹിയിലോ തൊടരുത്, എന്റെ ചിന്തകളെ വേദനിപ്പിക്കരുത്, ഞാൻ സംസാരിക്കും അപ്പോൾ അതിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുക, ഞാൻ ഉമ്മ വെയ്കും അതിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുക, നീ രതിയിൽ എന്നെ ക്ഷണിക്കും, അപ്പോ അപ്പോ..”

എന്റെ ഓർമകൾ ..ഉടയാതെ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച എന്റെ ചില്ല് പാത്രങ്ങൾ നിരയായി തകരുകയാണ്. ആ ചില്ലുപാത്രങ്ങളിൽ ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച എന്നെ ഞാൻ അറിയാതെ മറയുകയാണ്. അവയിൽ എവിടെയോ ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ ..ഞാൻ..

ഞാൻ ആരാണ് ?. തത്വചിന്തയുടെ വെളിപുറത്ത് അല്ല ഞാൻ , ജീവന്റെ ഓർമയിൽ, ഞാൻ ആരായിരുന്നു റാം, മൈഥിലി,മാലിനി,രാജേഷ് ഞാൻ ആരായിരുന്നു. എന്റെ പേര് ഞാൻ മറന്നിരിക്കുന്നു, എന്റെ വേരുകൾ ബോധം അസ്തിത്വം എല്ലാം ഞാൻ മറന്നു. ഞാൻ.. ഞാൻ എന്ന ബോധം, അത് ഇന്ന് ഇവിടെ ഇപ്പോള് അവസാനിക്കുകയാണ്. 

Advertisements

കശാപ്പുശാല

തിരിച്ചു കിട്ടാനുള്ള കാശിനായി കശാപ്പുശാലയിൽ എത്തി അയാൾ. മൂറച്ചയുള്ള കത്തി ചൂണ്ടി കാശു വേണോ എന്ന് ചോദിച്ചു കശാപ്പുകാരൻ. കഴുത്ത് താഴ്ത്തി വെച്ചു കൊടുത്തു അയാൾ. അടുത്ത നിമിഷം കശാപ്പുകാരൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു വെട്ടി. ഒരു  വെട്ടിൽ തല മുറിഞ്ഞു വീണില്ല. അല്പം അലോസരത്തോടെ വീണ്ടും ആഞ്ഞു വെട്ടി. സമാധാനം..തലയും ഉടലും രണ്ടായി. അയാൾ തലയും ഉടലും വേർപെടുത്തി, തൊലിയും മുടിയും ചവറ്റുകുട്ടയിൽ തള്ളി. പിന്നീട്‌  അയാളുടെ ശരീരം വിൽക്കാനായി കൊളുത്തിൽ തൂക്കി. ഇത് കണ്ടു നിന്ന നാട്ടുകാർ കയ്യടിച്ചു, ശവശരീരത്തിൽ നിന്നു മാംസം കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവിനെ വാനോളം പുകഴ്‌ത്തി. പലരും മുന്നോട്ടു വന്നു മാംസം വാങ്ങാൻ ലേലം നടന്നു. ഇത് കണ്ടു നിന്ന കഥാകാരൻ അത് അപ്പോൾ തന്നെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ലേലത്തിന്റെ ബഹളത്തിന്റെ ഇടയിലും തന്റെ കഥയ്ക്ക് കിട്ടും എന്നുറപ്പുള്ള അവാർഡ് ആലോചിച്ചു കൊതിയോടെ കശാപ്പുശാലയിൽ നിന്നു അല്പം മാംസം വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. കശാപ്പുകാരൻ സന്തോഷത്തോടെ അത് വാങ്ങി മേശയ്ക്കു താഴെ വെച്ചിരുന്ന സഞ്ചിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചു എന്നിട്ട് നടന്നുവരുന്ന ലേലത്തിന്റെ ഉയരുന്ന തുകയുടെ വലിപ്പത്തിൽ മനസിൽ മറ്റൊരു കഥ രചിച്ചു. ആ കഥയിൽ അയാളുടെ നക്ഷത്ര കശാപ്പുശാലയുടെ മുൻപിൽ ഒരു ചിത്രം..അതിൽ പലിശകാരന്റെ ചിത്രം..പിന്നെ ഒരു അടികുറുപ്പ് -ഈ കടയുടെ ഐശ്വര്യം. പറ്റുമെങ്കിൽ അയാളുടെ കുടുംബത്തിനെ ദത്തെടുക്കണം.അവരും സന്തോഷിക്കട്ടെ എന്നയാൾ കരുതി.

ഭംഗി

ഇന്നലെ ഈ വഴി കടന്നുപോയവർ മുറുക്കി തുപ്പിയ പാടുകൾ നിലത്തു കട്ടപിടിച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. തെല്ലൊരാലസ്യത്തോടെ അവയെ നോക്കി ഇരുന്നു ഞാൻ .എന്തു ഭംഗിയാണ്‌ അതിലെ ഓരോ ആകൃതിയും. ഒരു കലാകാരന്റെ നിനവുകളിൽ നിന്നു പകർത്തിയപോലെ നിലത്ത്‌ പടർന്നു ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ മനോഹരമായ കളങ്ങളിൽ വശ്യമായ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കിടക്കുന്നു എന്നു തോന്നി. അപൂർണ്ണമായ ചിലതു ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ പതിയെ തറയിൽ കിടന്ന ബ്ലേഡ് കൊണ്ട് എന്റെ കൈയിൽ ഒരു ആകൃതി വരച്ചു, അവയിൽ നിന്ന് തുളുമ്പി പുറത്തേക്കു പായുന്ന രക്‌തം കൊണ്ടു അവ ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കി. എന്തു ഭംഗിയാണ്‌ അവയ്ക്ക്.

വില്പനകരാർ

ഞൻ എന്ന ജീവിയിൽ എന്താണ് ഇന്ന് ബാക്കിയുള്ളത്. വിൽക്കാനുള്ളത് വിറ്റു, എന്റെ മുതലാളിയുടെയും,എന്റെ വാമഭാഗത്തിനെയും,എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നവന്റെയും തെറി വിളിച്ചവന്റെയും, അപരിചിതന്റെയും ,സ്വപ്നത്തിന്റെയും സന്താപത്തിന്റെയും, അർത്ഥത്തിന്റെയും അനർത്ഥത്തിന്റെയും,വഴികളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും എന്തിനും ഏതിനും പാതിയായും പകുതിയായും മുറിച്ചും മുറിപ്പെടുത്തിയും ബാക്കി ആയ എന്നെ ഞാൻ ലാഭവിലയിൽ വിൽക്കുന്നു. താല്പര്യമുള്ളവർ അടുത്ത ചന്തയിലെ കശാപ്പുശാലയിൽ അന്വേഷിക്കുക.വിലയായി ഒരു ഉത്തരം മാത്രം തരിക,എന്റെ ജീവന് ജീവിതത്തിനു അർത്ഥമോ വ്യാകരണമോ വേണ്ട, പക്ഷെ അതിന്റെ പരമാണുവിൽ എങ്കിലും ഉൾക്കൊള്ളാവുന്ന എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് കാണിച്ചു തരു, ആഴത്തിൽ എങ്കിലും ഇളക്കം ഉള്ള ഓളമെങ്കിലും കാട്ടി തരു.ആ കരാറിൽ ഞാൻ തയ്യാർ ആണ്, എന്നെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ.

ആര്?

ഞാൻ ആരാണ് എന്നത് വിരോധഭാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുങ്ങി പോകും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. കാരണം അത് പറയാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല, ഇനിയും കണ്ടെത്താത്ത ചിന്തയുടെ മഹാഗോപുരങ്ങൾ മനുഷ്യൻ എന്ന കല്പിതജീവിയുടെ തലച്ചോറിന്റെ ചെറിയ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്താൻ പ്രപഞ്ചം എന്ന കലാകാരൻ കത്തുനില്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ എന്ന പദത്തിൽ എന്നെ ഉൾക്കൊള്ളിക്കാൻ ഭാഷകൊണ്ടോ ചിന്ത കൊണ്ടോ നമുക്ക് സാധിക്കില്ല.സാധിച്ചാലും ആ സാധന വികല്പിതവും അതേപോലെ താനെ അചഞ്ചലവും ആകും. അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്- വിരോധഭാസത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ ആണ് എന്റെ കളിക്കളം എന്നു. അങ്ങനെ അല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് അല്ലെ, ആർക്കറിയാം, എന്തറിയാം. നിങ്ങൾ ആരാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് പോലും ഇല്ലാത്ത വിഡ്ഢികൾ ,ഞാൻ ആരാണ് എന്നു ചോദിക്കുന്നു. സൗകര്യമില്ല എനിക്ക് പറയാൻ. ഇന്നത്തെ ആത്മഹത്യയ്ക്കു സമയം ആയി. ഞാൻ പോകട്ടെ, ഞാൻ എന്നെ ഉന്മൂലനം ചെയ്തിട്ടു വരാം.നമുക്കു തമാശ പറഞ്ഞു ഇരിക്കാം.

ഇരുട്ടിലെ വെളിച്ചങ്ങൾ

“അമ്മച്ചീ”

“എന്നാടാ മോനെ” 

“എന്നാ അമ്മച്ചി ഇരുട്ട്” 

“കറണ്ട് പോയതാടാ മോനെ” 

“എത്ര നേരായി അമ്മച്ചി..പപ്പാ എന്തിയെ” 

“പപ്പാ വരും മോനെ, ഇപ്പോ വരും”

“എത്ര നേരായി അമ്മച്ചി.. അമ്മച്ചി മുറുക്ക് ഉണ്ടോ..ഒരു ഇഷ്ടം”

“മ്മ്..”

“വാ ഒന്ന് പൊളിച്ചെ മോനെ..ആ ആ”

ആ കരുമുറെ ശബ്ദം ഇരുട്ടിൽ എല്ലാം നിറഞ്ഞു.ഇരുട്ടിനു കൊതി തോന്നിയോ ആവോ. 

“പതിയെ തിന്ന്..ചുണ്ടി കടിക്കണ്ടാ..”

“മ്മ് മ്മ് മ്മ്”

“കഴിക്കുമ്പോ സംസാരിക്കാതെടാ മോനെ”

“എന്നാടാ ക്ഷീണിച്ചോ..പതിയെ കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ മുത്തേ”

“അമ്മച്ചീ..”

“എന്നാടാ..എന്ന വയ്യായ്ക വല്ലോം തോന്നാണുണ്ടാ”

“…അമ്മച്ചീ..”

“എന്നാടാ എന്നാടാ മോനെ”

“അമ്മച്ചി എങ്ങനാ ഇരുട്ടത്ത് ഒന്നും തട്ടാതെ പോയേ?”

“അമ്മച്ചീ എന്ന ഒന്നും പറയാത്തതെ”

“മതിലെ പിടിച്ചു പിടിച്ചു പോയെടാ മോനെ”

“അമ്മച്ചീ കള്ളം പറയുവാ ഇല്ലേ?..എന്റെ കാഴ്ച പോയോ അമ്മച്ചീ..”

“അമ്മച്ചീ കരയാതെ ..”

“അമ്മച്ചീ കരയല്ലേ എന്റെ പൊന്നമ്മച്ചി അല്ലെ”

“അമ്മച്ചീ എനിക്ക് എല്ലാം കേൾകാം അമ്മച്ചീ.. പണ്ട് ഇങ്ങനെ പറ്റില്ല അമ്മച്ചീ..അമ്മച്ചീ കരയല്ലേ അമ്മച്ചീ”

“നിർത്തിയെടാ മോനെ..ഞാൻ നിർത്തി”

“ഇവിടെ അമ്മച്ചീടെ കവിള്..അമ്മച്ചീ അപ്പനും പോയതാണോ അമ്മച്ചീ..”

“നിനക്കെന്തിനാടാ അപ്പൻ..ഞാൻ ഇല്ലേ..ഞാൻ  ഇല്ലേടാ”

“അമ്മച്ചീ”

സൃഷ്ടാവ് അറിയാൻ,

സൃഷ്ടാവ് അറിയാൻ,

ഈ കത്തു നിങ്ങൾക്കു കിട്ടുന്ന നിമിഷം നിങ്ങൾ അറിയണം, നിങ്ങളുടെ കളിയിലെ പരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട കാലാൾ ആകാൻ എനിക്കു സൗകര്യമില്ല എന്ന്.

താൻ എനിക്ക് തന്ന ജീവൻ. എനിക്ക് മതിയായി എന്നു അറിയിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്റെ നിശ്ചലമായ കൈകൾ ചലിപ്പിച്ചു എന്റെ ജീവിതം എഴുതാൻ  തീരുമാനിച്ചു,തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഓരോ ഋതുഭേദവും എനിക്കു സമ്മാനിച്ച സ്മരണകൾ തനിക്കു ഞാൻ അയച്ചു തരുന്നു. ഭൂമിയിൽ അലസമായി ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു ആത്മാവിന്റെ നെരിപ്പൊടിലും നിലവിളിക്കുന്ന ഓർമകളെ ബന്ദിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ നിലവിളികളുടെ ഉഷ്മാവിൽ പോലും ഒരാൾ കൈ വിടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന ചില പ്രതീക്ഷകൾ ഉണ്ടാവും. അങ്ങനെയുള്ള പ്രതീക്ഷകളെ തകർത്തു രസിച്ചു താൻ  പറയാൻ തുടങ്ങുന്ന ജീവനരഹസ്യങ്ങൾ എന്താണെങ്കിലും അത് എനിക്ക് വേണ്ട എന്നറിയിക്കുന്നു. ഒരപേക്ഷ കുട്ടികളെ തന്റെ കരുക്കൾ ആക്കരുതേ എന്നു മാത്രം.

ഞാൻ ചത്തു എന്നു അറിയിക്കുന്നു. ഇനിയും പുതിയ ജന്മങ്ങളുടെ സാത്വികജ്ഞാനത്തിൽ എന്നെ രസിപ്പിക്കരുതെ

എന്നു നിന്റെ അഹങ്കാരിയായ,

സൃഷ്ഠി.