മണ്ണിൻ കട്ടയും ഇലയും

ഞാൻ എന്ന മനുഷ്യൻ, ബോധം, ഭാവം – ഇലകൾ കൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന മണ്ണിൻ പിണ്ഡം പോലെയാണ്. ഭാരമുണ്ടെന്ന് നടിക്കിലും, അലസമായ കാറ്റിനും മഴയ്ക്കും നുള്ളാനുള്ള ഉൾക്കാതം ഇല്ലാതെ, ഉടയാതെ ഉലയാതെ അസ്തിത്വം തെളിയിക്കാൻ, അല്പ ദേഹിയായി അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു. മഴയെ പേടിച്ച ഞാൻ,കാറ്റിനെ പേടിച്ച അവൾ. ഇരുകരങ്ങളിൽ ഉരുക്കു പോലെ അമർന്നത് സ്വയം സംരക്ഷിച്ചു പിടിക്കാൻ. പിന്നെ മണ്ണിൻ്റെ ഗന്ധം കുറഞ്ഞു, ഭയം മലിനമാക്കിയ ചിന്താദേങ്ങളിൽ സ്വയം ഉലഞ്ഞു. തെളിനീരു പോലെയവൾ എന്നെ കാത്തു രക്ഷിച്ചു പോന്നു. അസ്തിത്വം മഴയെക്കാൾ നോവായി മാറി.
പിന്നെ പിന്നെ ഒരു മഴയിൽ അലിഞ്ഞു തീരാൻ കാത്തിരുന്നവൻ. ഇടവപ്പാതിയും തുലാവർഷവും വന്നില്ലാ, ഋതുഭേദങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കൊഴിഞ്ഞുപോയി, എൻ്റെ വ്യസനം കണ്ടു എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ച എൻ്റെ മഞ്ഞ പുതപ്പണിഞ്ഞ ഇല മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു.കണ്ണീരണിഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു, പിന്നെ ഇരുവരും വാരിപ്പുണർന്നു. അവളുടെ കണ്ണുനീരിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തി, ഞാൻ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി – ഞാൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് ശൂന്യതയിലേക്കാണ് എന്ന്. അവളുടെ കണ്ണീരു … ഞാൻ … എനിക്ക് കാവലായ ഇല കരിഞ്ഞു ,ഒരു മണ്ണിൻ കട്ട അലിഞ്ഞു . ഏതോ ഒരു ഇല, ഏതോ ഒരു മണ്ണിൻ കട്ട . കാലം ഒളിവിൽ പാർപ്പിച്ച മഴയും കാറ്റും ചീറിപ്പാഞ്ഞു വന്നു. ഒരു കഥ പിറന്നു.

Advertisements

ഞാണ്

മക്കളുടെ പൊടിപ്പിച്ച ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി ഓർമ്മകളുടെ ആർദ്രതയിൽ മൂകമായൊരമ്മയെപ്പോലെ

അസാധാരണമായ ദിവസം. പ്രകൃതി മൂകയാണ്, ശാന്തയാണ്. മക്കളുടെ പൊടിപ്പിച്ച ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി ഓർമ്മകളുടെ ആർദ്രതയിൽ മൂകമായൊരമ്മയെപ്പോലെ. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ഇരുട്ട് പടർന്നിരിക്കുന്നു. എവിടെയോ ശുദ്ധജലത്തിൽ തുള്ളി മഷി വീണു. അനാദിമധ്യാന്തം നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു വരയിൽ സൂക്ഷ്മമായ വളവ് വീണു. ആറോഡിൽ ഒരു കാർ ശാന്തമായി കടത്ത പോകുന്നു. പക്ഷേ അതിൻ്റെ തേരാളി …എന്തോ ഒന്ന് അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു മൂളൽ, ഒരു തരിപ്പ്, അശാന്തിയുടെ അപര സ്വരങ്ങൾ, വയലിൻ്റെ നാലാമത്തെ സ്വരസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒടുങ്ങാത്ത വായനപോലെ. വണ്ടിയുടെ സ്റ്റീയറിങ്ങ് അമർത്തി പിടിച്ചു, അവൻ ആ പതിഞ്ഞ ചടുലതാളത്തെ അടക്കി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു, അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നിൽ സീറ്റിൽ നിന്ന് അവിരാമം തുടരുന്ന കലപില സംസാരത്തിൻ്റെ അസ്വസ്തതയുടെ പുതപ്പിൻ ചുവട്ടിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടാൻ വൃഥാ ശ്രമിച്ചു. .ചരടു പൊട്ടി അകന്നു പോകുന്ന ബോധ മനസ്സിൻ്റെ നിയന്ത്രണം തിരികെപ്പിടിക്കാൻ അയാൾ പെടാപ്പാടുപെട്ടു. ആ കാറിൻ്റെ പിൻസീറ്റിൽ അച്ഛനും അമ്മയും മകളും അടങ്ങുന്ന ചെറുകുടുംബം അവരുടെ ദൈനംദിന വേഷങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തു പോന്നു. ” അയ്യോ! നിനക്ക് വല്ലായ്മ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ വല്ലോ റൂം എടുക്കാം.” അമ്മ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് വയ്യാ … നമുക്ക് തിരിച്ചു പോവാ ” മകള് തൻ്റെ ഇഗിതം പ്രകടമാക്കി. “നിനക്കെന്നാടി ,ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ വയ്യ…യാത്ര ചെയ്യാൻ വയ്യ… ഈ പ്രായം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞാ ഞങ്ങളും ഇവിടെ വരെ എത്തിയെ ” അച്ഛൻ പ്രതികരിച്ചു. ” പോ …” അമ്മ പറഞ്ഞു തീരും മുൻപ് വണ്ടി പൊടുന്നനെ നിന്നു. “എന്തു പറ്റി ?” ഡ്രൈവറോട് മകള് ചോദിച്ചു.
ഡ്രൈവർ തല തിരിച്ചു, അയാളുടെ രൂപം കണ്ട്, അച്ഛൻ നിലവിളിച്ചു, അമ്മ മകളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.അയാളുടെ സർവ്വ ദ്വാരങ്ങളിൽ നിന്നും ചോര അണമുറിയാതെ ഒഴുകുന്നു.
“ദൈവം വന്നു … ദൈവം വന്നു…. ദൈവം വന്നു ”
അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിസ്സീമമായ ആനന്ദം, അയാൾ ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു. അച്ഛൻ എന്തോ ചോദിക്കാൻ ആഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം ആ ഡ്രൈവർ ആയിരം ചെറു മാംസ കഷ്ണങ്ങളായി ചിന്നി ചിതറി, എല്ലാവരേയും ചോരയിൽ കുളിപ്പിച്ച് അയാൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അതിനപ്പുറം ഒരു കൂട്ട നിലവിളി മാത്രം ഒപ്പം വായിൽ പോയ മാംസവും ചോരയും ഛർദിക്കാനുള്ള ശരീരങ്ങളുടെ ശ്രമം.ഗോപ്യമായി മകള് മാത്രം പുഞ്ചിരി തൂകി.

തീരുമാനങ്ങൾ

“സഖാവേ, എനിക്ക് മടുത്തു , എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ചെയ്യൂ” അവൾ പരിതപിച്ചു. കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം അയാൾക്കു സിഗരറ്റ് വാങ്ങി കൊടുത്തു അവൾ. നിസ്സംഗതയോടെ അതിന്റെ അലസമായ പുകചുരുളകളിൽ ജീവന്റെ ശൂന്യത ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ് അയാൾ. “സഖാവേ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ”. അയാൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുപോലും അവൾക്കു ഉറപ്പില്ല. “സഖാവേ..അയാൾ ഇന്നും..” അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ആർദ്രത പടരുന്നുണ്ട്. അയാൾ പക്ഷെ ആ പുകചുരുളകളിൽ ആയിരുന്നു, അവ അയാളോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, അവ ചില കഥകൾ പറയുന്നുണ്ട്, അവ കണ്ണീരു പൊഴിക്കുന്നുണ്ട്, അയാളുടെ ഓർമകൾ ആ പുക ചുരുളുകൾ കൊണ്ട് ചില കഥകൾ ആടുന്നുണ്ട് മനസ്സിൽ. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ട്. അയാൾ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടച്ചു. അവൾ അയാളെ കടുത്ത ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി, നടുനിവർത്തി തന്റെ ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് അലസമായി നോക്കി. അവൾ മൗനം പൂണ്ടു, പക്ഷെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആർദ്രത മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ആ വികാരം, ആ വിചാരം, അതാണ് എന്നും വിപ്ലവത്തിന്റെ ശംഖൊലികളായി മാറിയിട്ടുള്ളത്.

Lost myself

Everyday I stream myself,my most public self to humanity thinking that they would care. In moments of excruciating pain, I look into a mirror, filled with tears, with blood running dry out of the wounds , i smile. During those moments, i frequently stumbled upon the endearing realisation, that, even I don’t care. I cried without sounds and broke myself out of the mirror, decided to kill myself and then laughed a lot. 

I decided to kill the entire world.

കശാപ്പുശാല

തിരിച്ചു കിട്ടാനുള്ള കാശിനായി കശാപ്പുശാലയിൽ എത്തി അയാൾ. മൂറച്ചയുള്ള കത്തി ചൂണ്ടി കാശു വേണോ എന്ന് ചോദിച്ചു കശാപ്പുകാരൻ. കഴുത്ത് താഴ്ത്തി വെച്ചു കൊടുത്തു അയാൾ. അടുത്ത നിമിഷം കശാപ്പുകാരൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു വെട്ടി. ഒരു  വെട്ടിൽ തല മുറിഞ്ഞു വീണില്ല. അല്പം അലോസരത്തോടെ വീണ്ടും ആഞ്ഞു വെട്ടി. സമാധാനം..തലയും ഉടലും രണ്ടായി. അയാൾ തലയും ഉടലും വേർപെടുത്തി, തൊലിയും മുടിയും ചവറ്റുകുട്ടയിൽ തള്ളി. പിന്നീട്‌  അയാളുടെ ശരീരം വിൽക്കാനായി കൊളുത്തിൽ തൂക്കി. ഇത് കണ്ടു നിന്ന നാട്ടുകാർ കയ്യടിച്ചു, ശവശരീരത്തിൽ നിന്നു മാംസം കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവിനെ വാനോളം പുകഴ്‌ത്തി. പലരും മുന്നോട്ടു വന്നു മാംസം വാങ്ങാൻ ലേലം നടന്നു. ഇത് കണ്ടു നിന്ന കഥാകാരൻ അത് അപ്പോൾ തന്നെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ലേലത്തിന്റെ ബഹളത്തിന്റെ ഇടയിലും തന്റെ കഥയ്ക്ക് കിട്ടും എന്നുറപ്പുള്ള അവാർഡ് ആലോചിച്ചു കൊതിയോടെ കശാപ്പുശാലയിൽ നിന്നു അല്പം മാംസം വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. കശാപ്പുകാരൻ സന്തോഷത്തോടെ അത് വാങ്ങി മേശയ്ക്കു താഴെ വെച്ചിരുന്ന സഞ്ചിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചു എന്നിട്ട് നടന്നുവരുന്ന ലേലത്തിന്റെ ഉയരുന്ന തുകയുടെ വലിപ്പത്തിൽ മനസിൽ മറ്റൊരു കഥ രചിച്ചു. ആ കഥയിൽ അയാളുടെ നക്ഷത്ര കശാപ്പുശാലയുടെ മുൻപിൽ ഒരു ചിത്രം..അതിൽ പലിശകാരന്റെ ചിത്രം..പിന്നെ ഒരു അടികുറുപ്പ് -ഈ കടയുടെ ഐശ്വര്യം. പറ്റുമെങ്കിൽ അയാളുടെ കുടുംബത്തിനെ ദത്തെടുക്കണം.അവരും സന്തോഷിക്കട്ടെ എന്നയാൾ കരുതി.

ഭംഗി

ഇന്നലെ ഈ വഴി കടന്നുപോയവർ മുറുക്കി തുപ്പിയ പാടുകൾ നിലത്തു കട്ടപിടിച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. തെല്ലൊരാലസ്യത്തോടെ അവയെ നോക്കി ഇരുന്നു ഞാൻ .എന്തു ഭംഗിയാണ്‌ അതിലെ ഓരോ ആകൃതിയും. ഒരു കലാകാരന്റെ നിനവുകളിൽ നിന്നു പകർത്തിയപോലെ നിലത്ത്‌ പടർന്നു ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ മനോഹരമായ കളങ്ങളിൽ വശ്യമായ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കിടക്കുന്നു എന്നു തോന്നി. അപൂർണ്ണമായ ചിലതു ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ പതിയെ തറയിൽ കിടന്ന ബ്ലേഡ് കൊണ്ട് എന്റെ കൈയിൽ ഒരു ആകൃതി വരച്ചു, അവയിൽ നിന്ന് തുളുമ്പി പുറത്തേക്കു പായുന്ന രക്‌തം കൊണ്ടു അവ ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കി. എന്തു ഭംഗിയാണ്‌ അവയ്ക്ക്.

ചിരികൾ

“ഡാ എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്, നിന്നോട് ഇത് എങ്ങിനെ പറയും എന്നാലോചിച്ചു ഞാൻ.. എനിക്കിനി വയ്യ..I am sorry” . അവൾ അത് പറഞ്ഞു തീരുംമുന്പേ തന്നെ അവന്റെ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉറവ അണപൊട്ടി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.”നീ എന്താ ഇങ്ങനെ പെണ്ണേ,  ഏഹ്”. അവൾ അങ്ങു ചിരിച്ചു പോയി.”അയ്യേ,ഞാൻ ഒരു നമ്പർ ഇട്ടത് അല്ലെടാ” അവൻ കരച്ചിൽ അടക്കാൻ പാടുപെട്ടു.”കഷ്ടം, നീ എന്താ പൊട്ടൻ ആണോ” ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമായി അവൻ ചോദ്യരൂപേണ അവളെ നോക്കി. “നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടു നിനക്കു തോന്നിയില്ലേ, ഞാൻ ചുമ്മാ പറ്റിക്കണത് ആണെന്ന്”.പതിയെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ മുഖം തുടച്ചു “ഓരോ നിമിഷവും എല്ലാരും പറ്റിക്കും, എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നു, എനിക്കും അതു പറ്റും, പക്ഷേ, then why do we live, അങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തു എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ തന്നെ തോന്നുവോ” “ഇപ്പോ അങ്ങനെ അല്ലെ അപ്പൊ” അവൾ ചോദിച്ചു “ആ എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടാ” അവൻ ചിരിച്ചു,അതുകണ്ട് അവളും ചിരിച്ചു. രണ്ടു വ്യത്യസ്തമായ ചിരികൾ.