ചിരികൾ

“ഡാ എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്, നിന്നോട് ഇത് എങ്ങിനെ പറയും എന്നാലോചിച്ചു ഞാൻ.. എനിക്കിനി വയ്യ..I am sorry” . അവൾ അത് പറഞ്ഞു തീരുംമുന്പേ തന്നെ അവന്റെ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉറവ അണപൊട്ടി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.”നീ എന്താ ഇങ്ങനെ പെണ്ണേ,  ഏഹ്”. അവൾ അങ്ങു ചിരിച്ചു പോയി.”അയ്യേ,ഞാൻ ഒരു നമ്പർ ഇട്ടത് അല്ലെടാ” അവൻ കരച്ചിൽ അടക്കാൻ പാടുപെട്ടു.”കഷ്ടം, നീ എന്താ പൊട്ടൻ ആണോ” ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമായി അവൻ ചോദ്യരൂപേണ അവളെ നോക്കി. “നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടു നിനക്കു തോന്നിയില്ലേ, ഞാൻ ചുമ്മാ പറ്റിക്കണത് ആണെന്ന്”.പതിയെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ മുഖം തുടച്ചു “ഓരോ നിമിഷവും എല്ലാരും പറ്റിക്കും, എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നു, എനിക്കും അതു പറ്റും, പക്ഷേ, then why do we live, അങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തു എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ തന്നെ തോന്നുവോ” “ഇപ്പോ അങ്ങനെ അല്ലെ അപ്പൊ” അവൾ ചോദിച്ചു “ആ എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടാ” അവൻ ചിരിച്ചു,അതുകണ്ട് അവളും ചിരിച്ചു. രണ്ടു വ്യത്യസ്തമായ ചിരികൾ.

പൊട്ടനും ചേച്ചിയും

“നിനക്കു പത്താം തീയതി പോയാ പോരെ?” ചെറിയ നനവുള്ള ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കില്ല എന്നുറപ്പിച്ചാണ് ഞാൻ അന്ന് അവിടെ എത്തിയത്. കളിയാക്കലുകളും ചിരിയും ചിന്തയും കണ്ണുനീരും പകുതിയായും പലതായും പറഞ്ഞു തീർത്ത ആ ചെറിയ റൂമിൽ ഇരിക്കുക, ഒടുവിലത്തെ പങ്ക്‌ ചിരിയും കൊണ്ട് കണ്ണുനീര് കാണാതെ പോകണം. “ചേച്ചി അറിയില്ല..ഇന്ന് പോണം ചേച്ചി” “പൊട്ടൻ..നിനക്ക് പത്തിന് പോയ പോരെ” “എന്തോ ചേച്ചി,ഇന്ന് പോണം,പക്ഷെ മതിയായിരുന്നു” “മ്മ്” മറുപടി കിട്ടിയ ചെറിയ പരിഭവം എന്റെ മനസ്സിന്റെ ചില്ലുകൂട്ടിൽ ഞാൻ പ്രതീഷ്ട്ഇചു. “ചേച്ചി ഓർക്കണം എന്നെ, മറക്കരുത്‌..കരയണം ഞാൻ പോകുമ്പോ എന്നാലേ ഒരു സുഖം ഉള്ളു” “പോടാ പൊട്ടാ”.”ഞാൻ പോകുവാ കേട്ടോ ചേച്ചി”. വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ചേച്ചി പറഞ്ഞു “പോടാ പൊട്ടാ”.

Gift

Man:”What gift do you need?”

Woman: “I want you to take me to a fish market where they don’t sell good fish, it should have that typical stinking smell at its extreme level or take me to purana Dilli railway station where men and faeces are the same or take me to any of public’s waste disposal sites in Cochin.Take me to filthiest of the places.”

Man: “Then?”

Woman: “Tell me about me,tell me that you love me.I want to hear it”

ഇരുട്ട്

ഈ നിമിഷത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ ഇന്നലെകളുടെ കാലടികൾ എനിക്ക് കേൾക്കാം.ഞാൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, അയഞ്ഞ മനസിന്റെ കണ്ണികൾ ഇറുകെ പിടിച്ചു.അവൾ പറഞ്ഞു ‘നമുക്ക് പോകാം’.ഞാൻ അവളുടെ മാറിൽ എന്നെ തന്നെ ഒളിപ്പിച്ചു.അവളെ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.എന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈ വച്ചു.

നമ്മൾ

​നിന്റെ നെറ്റിയിൽ പതിയെ ചുംബിച്ചു , ഞാൻ നിന്നെ എന്‍റെ നെഞ്ചിൽ  ചേർത്ത പിടിച്ചു ,ചുറ്റും നോക്കി നിൽക്കുന്ന നമ്മളെ ആക്രമിക്കാൻ വാളുകളുമായി  നിൽക്കുന്ന ഒരു ജനതയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കണം… എന്നെ അമർത്തിപിടിച്ചോളൂ  കൊച്ചെ..എനിക്ക് ധൈര്യത്തിനായി..നമുക്ക്  ഒരുമിച്ചു ചിരിക്കാം..പിന്നീട് അവരുടെ ഇടയിലേക് ഇറങ്ങി നടക്കാം..അവരുടെ ശിലാപതക്കങ്ങൾ..ദൃഷ്ടി ശാപങ്ങൾ..നമുക്കു ചിരിക്കാം..വേദനയിൽ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാം..പക്ഷെ അപ്പോഴും നമ്മുടെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി, നമ്മുടെ പിരിയാത്ത ചുംബനം അത്  നമ്മുടേത് മാത്രം..അവർക്കു  ഒരിക്കലും  കവർന്നെടുക്കാൻ കഴിയില്ല..ആ ബോധം..അത് ആണ്   നമ്മൾ..