From pocket 22: Programming blogs

An interesting collection of blogs related to programming :

https://dzone.com/articles/15-great-programming-blogs-you-may-not-have-heard

Advertisements

മാറ്റൊലി.

നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാം എന്ന് കരുതട്ടെ. എവിടെയോ എനിക്ക് വേണ്ടി ആക്രോശങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ആകിയ ഞാൻ നിന്നോട് ചിലത് പറയട്ടെ,  എന്റെ വികാരങ്ങളുടെ വിചാരങ്ങളുടെ തീരാത്ത നിലവിളികൾ  മണി നാദത്തിന്റെ അനുരണനം പോലെ ഇങ്ങനെ അവിരാമം തുടർന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ മാറ്റൊലി എന്റെ തലച്ചോറ് വെട്ടിപൊളിക്കുന്നു. 

നിനക്ക് ഇവളെ ഓർമയുണ്ടോ, കല്യാണിയെ,  എന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടപ്പുണ്ട് അവൾ‌. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നും നിലയ്ക്കാത്ത ആ പുഞ്ചിരി ഉണ്ട്. ഈ പുഞ്ചിരി ആണ് ഇന്ന് എന്റെ വേദനസംഹാരി.

അവള് നിങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. അവള് നിങ്ങളെ കാണാൻ വേണ്ടി അവിടേക്ക് വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയാൻ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മാറിൽ ഞാൻ കുത്തിയിറക്കിയ കത്തി , ചുവന്ന പിടിയുള്ള കത്തി, നിന്റെ അടുക്കളയിലെ സവാള കത്തി ഇല്ലെ, അത് അവൾക്ക് വേണം എന്ന്. അത് പറയാൻ മറന്നു, ഞാൻ ആണ് അവളെ കൊന്നത്. അവൾക്ക് മരണം ഇഷ്ടം ആണെത്രെ. 

നിന്റെ സ്വപ്നം എന്ത് രസമാണ്. നിന്റെ കുട്ടികാലം, നിന്റെ സ്വപ്നം നിന്റെത് മാത്രം ആയിരുന്നു അല്ലേ. എന്റെ സ്വപ്നത്തില് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, വിശ്വ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ എല്ലാം എന്റെ സ്വപ്നത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഞാൻ ദൈവം ആയത്. നിന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. അവ ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും വേദനയും നൊമ്പരങ്ങളും മാത്രം ആയിരുന്നു. 

വേദന, പറയാൻ മറന്നു, ‎ഞാൻ ഏതോ ഒരു വഴിയിൽ നിന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടു. അയാളോട് കുറച്ചു സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു. കഥയിലും കണ്ണീരിലും മാത്രം പരിചയിച്ച അയാളുടെ അംഗ ചേഷ്ടകൾ ഓരോന്നും എന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചത് പോലെ തോന്നി, നമ്മുടെ ഓർമകളിലേക്ക് ഒരു തമോഗർത്തം പോലെ പിടിച്ചുവലിച്ച് കൊണ്ട് പോകും പോലെ, പക്ഷേ ഇന്ന് എനിക്ക് ആ സൗഭാഗ്യം സ്വയം നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ കൂടിയുള്ള എന്റെ യാത്ര തുടരാം എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അയാളോട് കൈ കൊടുത്ത് പിരിയുമ്പോൾ, എന്റെ കൈ ഇറുകേപിടിച്ച് അയാള് എന്നോട് ഒരു കൂട്ടം പറയാൻ പറഞ്ഞു, നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരൻ അയാൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചു എത്രെ. ഞാൻ അത് നിന്നോട് പറയാൻ താത്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. നിന്റെ കാവൽക്കാരൻ ഇനിയില്ല, അതിനെ ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. നിന്റെ ഓർമകളുടെ ശ്മശാനത്തിലെ തെമ്മാടി പറമ്പിൽ ഞാൻ അവനെ പ്രതിഷ്ടിച്ചു, ഞാൻ പോകുമ്പോൾ നിനക്ക് ഒരു ദൈവം വേണമല്ലോ. കഷ്ടം തന്നെ.

ഞാൻ പറയാൻ വന്നത് അതായിരുന്നു, ഞാൻ ഇന്ന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയാണ്,നീ ഇന്ന് മരിക്കുകയാണ്. നിനക്ക് ഇനി സമയം എന്നൊന്ന് ഇല്ല, ഓർമകൾ എന്നൊന്നില്ല, സ്വപ്നങ്ങൾ എന്നൊന്നില്ല, നീ പോലും ഇനി ഇല്ല. നീ പ്രപഞ്ചം ആണ്. വിശ്വം ആണ്. ഞാൻ പോകട്ടെ, നീയും ഞാനും ഞാൻ ആണ്. 

From pocket 21: Invisible Grief

The stories of these two forgotten villages, both situated in the frontier district of Kupwara, are different from each other. In Warsun, the people had resisted the tide of militancy and were punished by the militants for garlanding a Union minister. And yet the authorities did not believe that a village so close to the Line of Control could be entirely innocent, so they too punished the people for what they assumed was a self-protective lie .

Read more from : https://www.outlookindia.com/website/story/invisible-grief/211566