Blind

Tomorrow when you wake up,

Look into my eyes

And Look into my heart

Then seep into our memories

behold our days together

Then forgive me for giving up.

Allow the winter to pass through

Have I broken the windows

Crying out loud, let the wind pass through.

Let the wind pass through.

For I was always blind

To see you through.

Advertisements

The Looking Glass by Kamala Das

Getting a man to love you is easy
Only be honest about your wants as
Woman. Stand nude before the glass with him
So that he sees himself the stronger one
And believes it so, and you so much more
Softer, younger, lovelier. Admit your
Admiration. Notice the perfection
Of his limbs, his eyes reddening under
The shower, the shy walk across the bathroom floor,
Dropping towels, and the jerky way he
Urinates. All the fond details that make
Him male and your only man. Gift him all,
Gift him what makes you woman, the scent of
Long hair, the musk of sweat between the breasts,
The warm shock of menstrual blood, and all your
Endless female hungers. Oh yes, getting
A man to love is easy, but living
Without him afterwards may have to be
Faced. A living without life when you move
Around, meeting strangers, with your eyes that
Gave up their search, with ears that hear only
His last voice calling out your name and your
Body which once under his touch had gleamed
Like burnished brass, now drab and destitute.

-Kamala Das

കേൾക്കാതെ പോകുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ

വളരെ മടിയോടെ കറങ്ങുന്ന ഫാനിന് ചോട്ടിൽ, പ്രപഞ്ചം അതിനെ അറിയുകയാണ്.

” ഇൗ ജീവന്റെ അർത്ഥം എന്ത് കോപ്പാണ്?”

 “ഒന്നുകിൽ നീ അത് എടുത്തു അടിക്ക്, അല്ലേൽ പോയി ചാവ്” 

“അതാണോ ജീവന്റെ അർത്ഥം”

“ആ.. അതാണ്.. ഇപ്പൊ”

“ഞാൻ ഇന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ട്. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ മറ്റൊരു സ്വപ്നം കണ്ട്”

“ഡാ ഇന്റെല്ലക്ടുവൽ അവല്ലെ, അല്ലെങ്കിൽ ആയിക്കോ, പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒണ്ടാക്കല്ലേ.. എടുത്തു അടി, നിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു അടിക്കാൻ ..വേണ്ടാന്നു വിചാരിച്ചത് ഇതൊക്കെ കൊണ്ടു ആണ്.”

“ഇന്നലെ ഞാൻ നാളെ സ്വപ്നം കണ്ടായിരുന്നു, അത് സ്വപ്നം ആണോ, അതോ ഇന്ന് തന്നെ ആണോ?”

“ഡാ മയിരെ, മതി,.. മതിയാക്കി..ഞാൻ പോകുവാണ്..”

അവൻ അവന്റെ ഗ്ലാസ്സ് കാലിയാക്കി, പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു തുറന്ന്, പോകാൻ നേരം കൂട്ടുകാരനെ  ദൃഷ്ടി കൊണ്ട് ദേഷ്യം അറിയിച്ചു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയ അയാൾ താൻ കുടിച്ച് വറ്റിച്ച ഗ്ലാസ്സിലേക്കു ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു, എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടു അയാൾ മറ്റവനെ നോക്കി.

ഗദ്ഗദത്തോടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മറ്റവൻ ചോദിച്ചു,

“ഡാ എവിടെയോ ഒരു തരിപ്പ് , ഒരിക്കലും അറ്റം കാണാത്ത, ഒരിക്കലും ഒഴുകി തീരാത്ത ഒരു വിയർപ്പു തുള്ളി പോലെ.. ഞാൻ ആരാടാ?. ഞാൻ മരിച്ചോ?..ഞാൻ എന്നത്?.. ഡാ..?”

പക്ഷേ അത് കേൾക്കാൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകലും രാത്രിയും വേർതിരിച്ച് അറിയാൻ അവസരം നൽകാത്ത ആ റൂമിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ആ മേശയ്ക്കു മുൻപിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കസേരയും  പിന്നെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മനുഷ്യനും. അയാളുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ ശബ്ദികുന്നുണ്ട്. 

പ്രപഞ്ചം വിളിക്കുന്നത് ആണ്. അയാൾ അതു അറിഞ്ഞു കാണില്ല.

മാറ്റൊലി.

നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാം എന്ന് കരുതട്ടെ. എവിടെയോ എനിക്ക് വേണ്ടി ആക്രോശങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ആകിയ ഞാൻ നിന്നോട് ചിലത് പറയട്ടെ,  എന്റെ വികാരങ്ങളുടെ വിചാരങ്ങളുടെ തീരാത്ത നിലവിളികൾ  മണി നാദത്തിന്റെ അനുരണനം പോലെ ഇങ്ങനെ അവിരാമം തുടർന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ മാറ്റൊലി എന്റെ തലച്ചോറ് വെട്ടിപൊളിക്കുന്നു. 

നിനക്ക് ഇവളെ ഓർമയുണ്ടോ, കല്യാണിയെ,  എന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടപ്പുണ്ട് അവൾ‌. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നും നിലയ്ക്കാത്ത ആ പുഞ്ചിരി ഉണ്ട്. ഈ പുഞ്ചിരി ആണ് ഇന്ന് എന്റെ വേദനസംഹാരി.

അവള് നിങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. അവള് നിങ്ങളെ കാണാൻ വേണ്ടി അവിടേക്ക് വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയാൻ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മാറിൽ ഞാൻ കുത്തിയിറക്കിയ കത്തി , ചുവന്ന പിടിയുള്ള കത്തി, നിന്റെ അടുക്കളയിലെ സവാള കത്തി ഇല്ലെ, അത് അവൾക്ക് വേണം എന്ന്. അത് പറയാൻ മറന്നു, ഞാൻ ആണ് അവളെ കൊന്നത്. അവൾക്ക് മരണം ഇഷ്ടം ആണെത്രെ. 

നിന്റെ സ്വപ്നം എന്ത് രസമാണ്. നിന്റെ കുട്ടികാലം, നിന്റെ സ്വപ്നം നിന്റെത് മാത്രം ആയിരുന്നു അല്ലേ. എന്റെ സ്വപ്നത്തില് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, വിശ്വ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ എല്ലാം എന്റെ സ്വപ്നത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഞാൻ ദൈവം ആയത്. നിന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. അവ ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും വേദനയും നൊമ്പരങ്ങളും മാത്രം ആയിരുന്നു. 

വേദന, പറയാൻ മറന്നു, ‎ഞാൻ ഏതോ ഒരു വഴിയിൽ നിന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടു. അയാളോട് കുറച്ചു സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു. കഥയിലും കണ്ണീരിലും മാത്രം പരിചയിച്ച അയാളുടെ അംഗ ചേഷ്ടകൾ ഓരോന്നും എന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചത് പോലെ തോന്നി, നമ്മുടെ ഓർമകളിലേക്ക് ഒരു തമോഗർത്തം പോലെ പിടിച്ചുവലിച്ച് കൊണ്ട് പോകും പോലെ, പക്ഷേ ഇന്ന് എനിക്ക് ആ സൗഭാഗ്യം സ്വയം നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ കൂടിയുള്ള എന്റെ യാത്ര തുടരാം എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അയാളോട് കൈ കൊടുത്ത് പിരിയുമ്പോൾ, എന്റെ കൈ ഇറുകേപിടിച്ച് അയാള് എന്നോട് ഒരു കൂട്ടം പറയാൻ പറഞ്ഞു, നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരൻ അയാൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചു എത്രെ. ഞാൻ അത് നിന്നോട് പറയാൻ താത്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. നിന്റെ കാവൽക്കാരൻ ഇനിയില്ല, അതിനെ ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. നിന്റെ ഓർമകളുടെ ശ്മശാനത്തിലെ തെമ്മാടി പറമ്പിൽ ഞാൻ അവനെ പ്രതിഷ്ടിച്ചു, ഞാൻ പോകുമ്പോൾ നിനക്ക് ഒരു ദൈവം വേണമല്ലോ. കഷ്ടം തന്നെ.

ഞാൻ പറയാൻ വന്നത് അതായിരുന്നു, ഞാൻ ഇന്ന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയാണ്,നീ ഇന്ന് മരിക്കുകയാണ്. നിനക്ക് ഇനി സമയം എന്നൊന്ന് ഇല്ല, ഓർമകൾ എന്നൊന്നില്ല, സ്വപ്നങ്ങൾ എന്നൊന്നില്ല, നീ പോലും ഇനി ഇല്ല. നീ പ്രപഞ്ചം ആണ്. വിശ്വം ആണ്. ഞാൻ പോകട്ടെ, നീയും ഞാനും ഞാൻ ആണ്.